— 304 — 



weinig te lijden hebben, in welk geval wederom eene sterke ver- 

 menigvuldiging plaats heeft ten koste en ten nadeele van het 

 verbouwde gewas. 



Van daar, dat het aantal vijanden eener cultuur onbepaald is; 

 immers, men kan niet vooraf zeggen of niet eene rups of een kever, 

 die voor het tegenwoordige vrij wel onschadelijk is, na verloop 

 van eeuigen tijd onder het vervuld worden der bovengenoemde 

 voorwaarden tot eene plaag zal worden ; van daar ook, dat dezelfde 

 cultuur in verschillende streken verschillende vijanden heeft. 



De kofl&ecultuur maakt hierop geenszins eene uitzondering, en 

 dit blijkt reeds bij de eerste kennismaking met de overigens nog 

 weinig uitgebreide literatuur over dit onderwerp. Een sprekend 

 voorbeeld hiervan is het volgende. Ruim dertig jaar geleden is 

 door Nietner (1) eene korte maar alleszins lezenswaardige beschrij- 

 ving gegeven van de vijanden der koffieplaut, voornamelijk op 

 Ceylon betrekking hebbende, waarin een vijf en twintigtal diersoorten 

 worden genoemd. Een paar jaren later (1868) vers^cheen eene vrij 

 omvangrijke verhandeling van Taylor (2) te Madras over den wit- 

 ten Boorkever, en deze schrijver geeft er zijne verwondering over 

 te kennen, dat dit dier, dat in het Zuiden van Engelsch-Indië 

 honderden bunders koffie totaal heeft vernield, door Nietner niet 

 eenmaal wordt genoemd. In de tweede uitgave zijner brochure 

 (1880) brengt Nietner inderdaad den witten Boorkever ter sprake, 

 maar voegt er tevens bij, dat deze op Ceylon nooit eenige noemens- 

 waardige schade heeft aangericht, hoewel hij ook daar inheemsch is. 



Met den titel „Dierlijke vijanden der koffiecultuur" wordt dus 

 geenszins beoogd, alle diersoorten te bespreken, die in den loop 

 der jaren aan de koffie schade hebben berokkend ; voor als nog 

 bepaal ik mij tot de vormen, die ik door eigen aanschouwing als 

 vijanden der koffiecultuur op Java heb leeren kennen, en welker 

 bouw en levenswijze ik zelf heb nagegaan. De volgorde is geheel 

 willekeurig. 



1. De Groene Schildhis (Lecanium viride). 



De Schildluizen en in het algemeen de Plantenluizen staan op 

 Java niet in dien kwaden reuk als elders wel het geval is; voor 



(1) J. Xietner. The Coffee Tree and its enemies, Colombo (Slechts de tweede 

 uitgave stond mij ter beschikking). 



(2) C. P. Taylor. A. short campaign against the White Borer. Madras 1868. 



