— 307 — 



moeten yerwijderen om elders voedsel te zoeken, Intusschen is de 

 afstand, dien de wijfjes der schildluizen afleggen, in den regel niet 

 groot, en zuigen zij zich weldra vast naast de nerven der bladeren, 

 voornamelijk aan de onderzijde. Zoo verspreiden zij zich in betrek- 

 kelijk korten tijd over het geheele blad, en naarmate zij ouder wor- 

 den, dringen zij met hare boor- en zuig werktuigen dieper in het 

 weefsel. Spoedig verandert nu de geelachtig witte kleur, waardoor 

 ze bij eenige vergrooting tegen het donkergroene blad als achter- 

 grond gemakkelijk te herkennen waren, en worden zij aanvankelijk 

 zeer doorschijnend en moeilijk zichtbaar. Eenigen tijd nadat zij 

 zich hebben vastgezet, scheiden zij echter over de rugzrjde van het 

 lichaam eene wasachtige stof af en krijgen daardoor eene groen- 

 achtig gele kleur. Deze was vormt eene soort van rugschild, dat 

 dienen moet tot bescherming der weldra voort te brengen eieren. 



In dit stadium verdwijnen bij de wijfjes van vele andere schild- 

 luis-soorten de pooten, oogen en sprieten 5 dit is bij de groene koftie- 

 schildluis niet het geval, daar deze organen nog langen tijd aan- 

 wezig blijven en zelfs nog zichtbaar zijn, als de eieren zich reeds 

 vrij ver hebben ontwikkeld. 



Hebben deze laatste een bepaalden leeftijd bereikt, dan sterft 

 het moederdier; haar verdrogend lichaam blijft echter de eieren 

 beschermen en valt eerst af als de jongen reeds een eigen heen- 

 komen hebben gezocht. 



Mogen wij op grond dezer eenvoudige levensgeschiedenis de 

 gedaante-verwisseling der wijfjes als zeer onvolkomen beschouwen, 

 anders is het bij de mannetjes, wier zeer jonge larven wel is waar 

 niet van die der wijfjes zijn te onderscheiden maar weldra in een 

 poptoestand komen, die soms nog door een tweede wordt ge- 

 volgd (1). De volwassen mannetjes wijken dan ook in voorkomen 

 geheel af van de wijfjes; heeft men bij de laatste een microscoop 

 noodig om te ontdekken, dat men met een dierlijk voorwerp te 

 doen heeft, men herkent de eerste reeds met een vergrootglas als 

 een echt insect. De drie lichaamsafdeelingen zijn duidelijk van 

 elkander te onderscheiden, de kop draagt vrij lange sprieten, de 



(1) Het zij terloops vermeld, dat deze volkomen gedaanteverwisseling der 

 mannelijke Cocciden geheel op zich zelve staat in de orde der snaveldragende 

 Insecten. Noch bij de mede hiertoe behoorende bladluizen, noch bij de wantsen 

 of bij de cicaden komt iets dergelijks voor, hoewel de ontwikkeling tot volwassen 

 dier soms verscheidene jaren kan duren (cicaden). 



