— 312 — 



beschouwing den indruk geven, als of er nog eene tweede, witte 

 diersoort aanwezig was. 



De zwarte luizen vertoeyen bijna uitsluitend aan de onderzijde 

 der jongste bladeren, die zij soms ten getale van vele honderden 

 bedekken en van de daarin aanwezige sappen berooven. Het nadeel, 

 dat zij den kolfieboomen toebrengen, is van volkomen denzelfden 

 aard als door de Schildluizen wordt veroorzaakt. Onmiddellijke 

 verminking heeft niet plaats, maar de jonge takjes krijgen een 

 ziekelijk voorkomen, terwijl de afgescheiden honigdauw weder het 

 optreden van zwarte schimmelplanten veroorzaakt. De bij de 

 Schildluizen aangegeven bestrijdingsmiddelen zijn ook hier van 

 toepassing, terwijl het aanbeveling verdient, de aangetaste bladeren 

 af te plukken en te verbranden op het oogenblik, waarop het 

 volgende, zich ontwikkelende bladpaar de grootte van ongeveer één 

 centimeter heeft bereikt. Men kan dit laatste gemakkelijk met 

 vinger en duim van eventueel daarop aanwezige luizen zuiveren 

 (te gemakkelijker, omdat de jonge blaadjes in dezen ontwikkelings- 

 toestand nog met de boven vlakten tegen elkaar liggen) terwijl de 

 verdere groei van het takje door dezen maatregel niet wordt tegen- 

 gehouden. Onder de natuurlijke vijanden der bladluizen nemen 

 naast de Lieveheersbeestjes de larven van eenige Si/rphus-soorten 

 eene voorname plaats in. Geduchte vijanden der bladluizen zijn 

 echter ook de larven eener Gaasvlieg, nauw verwant aan de 

 Europeesche Chrysopa perla. Deze larven, die men niet beter dan 

 met miniatuur-krokodillen zou kunnen vergelijken, hebben twee 

 sikkelvormige mondwerktuigen, uit de vergroeide boven- en onder- 

 kaken ontstaan, waarmede zij de bladluizen aangrijpen en uitzuigen. 



