— 332 — 



de vruchtboomen, die tot het geslacht Citrus behooren (oranje, 

 citroen enz.) De mannetjes zijn nauwelijks 3 millimeter lang 

 en gemakkelijk te herkennen aan een bundeltje vrij stijve 

 haartjes aan weerszijden van elk lid van het achterlijf en aan 

 de eveneens twee rijen van haren dragende sprieten; de wijf- 

 jes zijn in larvalen staat van een aantal zeer lange haren 

 voorzien, terwijl de sprieten een verdikt uiteinde hebben. 

 Wanneer ze nog zeer klein zijn, beginnen ze reeds eene 

 witte, wasachtige, op katoen gelijkende zelfstandigheid af te 

 scheiden, waardoor eene soort van nest wordt gevormd voor 

 de later voort te brengen eieren. (Vandaar de Engelsche 

 naam „Cottony Cushion Scale"). 



Eerst daarna houdt hare vrije beweging op, en blijven ze 

 op ééne plaats vastgehecht. De vorming van wat men een 

 eierzak zou kunnen noemen, gaat nog eenigen tijd door, de 

 eieren worden nu weldra gelegd en ontwikkelen zich op de 

 gewone wijze, beschut door het later afstervende en uitdro- 

 gende lichaam der moeder. De afmetingen der volwassen 

 wijfjes zijn aanzienlijk grooter dan die der mannetjes. 



Dit in den aanvang nauwelijks opgemerkte diertje is op de 

 eene of andere wijze terecht gekomen in de uitgestrekte aan- 

 plantingeu van vruchtboomen in Californië en heeft daar een 

 terrein gevonden, dat voor hare vermenigvuldiging zoo uitne- 

 mend geschikt was, dat na eenige jaren de ondergang van een 

 groot deel der vruchtenteelt zoo goed als zeker was. De 

 gewone bestrijdingsmiddelen der Schildluizen lieten nagenoeg 

 alle in den steek en vele planters begonnen hun bedrijf op te 

 geven, toen het gouvernement zich de zaak ernstig begon aan 

 te trekken en in 1888 aan Dr. Koebele de opdracht verleende, 

 eene reis naar Australië te maken ten einde de natuurlijke 

 vijanden van dit schadelijk gedierte te bestudeeren. Aldus 

 geschiedde, en Dr. Koebele, hoewel tevergeefs zoekende naar 

 eene wesp of eene vlieg, die als vijand werd genoemd, was 

 zoo gelukkig eene soort van Lieveheersbeestje (Vedalia car- 

 dinalis) te vinden, dat in Zuid-Australië en op Nieuw-Zeeland 

 op Icerya jourchasi aasde. Het gelukte hem verder, ongeveer 



