— 345 — 



variëteiten. Bij soorten van eenzelfde geslacht is de ver- 

 eeniging al minder zeker, terwijl het slechts zelden voorkomt, 

 dat planten tot verschillende geslachten behoorend zich laten 

 enten ; bij soorten van verschillende families gelukt de operatie 

 in het geheel niet. 



Zoowel de onderstam of wildeling, d. i. de plant, waarop 

 geënt is, als de ent behouden evenwel elk zijn bijzondere 

 eigenschappen. Zoo zal b. v. nooit een stam eener slechte 

 vruchtsoort, waarop eene goede geënt is, als men hem gelegen- 

 heid geeft takken te vormen, het vermogen verkrijgen daaraan 

 goede vruchten voort te brengen en omgekeerd; daardoor 

 is het dan ook mogelijk, b.v. verschillende rozen op één stam 

 te kweeken. Toch oefenen beide dikwijls, zoolang zij vereenigd 

 zijn, eenigen invloed op elkaar uit, vooral wat den groei 

 betreft. Hiervan trekt men in de praktijk partij ; ent men eene 

 zwak groeiende variëteit op een krachtig groeienden onderstam, 

 dan zal eerstgenoemde zich weliger ontwikkelen dan in haar 

 aard ligt. Ent men daarentegen eene welig groeiende soort 

 op eene, die zich minder snel ontwikkelt, dan zal ook eerstge- 

 noemde in den groei getemperd worden en eerder tot vrucht- 

 dragen gedwongen worden. Ook de smaak der vruchten kan 

 door den onderstam soms gewijzigd worden. "Wanneer men 

 evenwel door stekken of op andere wijze van beide soorten 

 weer afzonderlijke planten kweekt, dan verdwijnen die tijde- 

 lijke eigenschappen weer volkomen. 



Eene uitzondering ziet men soms bij bontbladerige planten ; 

 ent men bonte takken op een groenen onderstam, dan kunnen 

 aan dezen, ook na het afsterven der ent zich wel eens bonte 

 takken ontwikkelen. Aangezien bontheid echter als eene ziekte 

 te beschouwen is, ligt het voor de hand te veronderstellen, dat 

 men hier met eene soort besmetting te doen heeft. 



Bij het enten moet dus in de eerste plaats gezorgd worden dat 

 de cambiumlagen der beide individu's elkaar raken ; hoe vol- 

 komener die aanraking is, des te beter zal ook de vergroeiing 

 plaats hebben. De wondvlakten, die tegen elkaar komen te 

 liggen, moeten versch, d. i. zij mogen niet opgedroogd zijn. 



VI 23 



