— 347 — 



dikten kan hebben, van alle zijtakken ontdaan, op de gewenschte 

 hoogte recht of schuin afgesneden en daarna aan den top ge- 

 spleten, doch volstrekt niet dieper dan bepaald noodig is. De 

 ent wordt van onder wigvormig toegesneden en wel zoo, dat 

 de eene zijde wat dikker is dan de andere, en dat het merg 

 niet te veel bloot komt ; eene lengte van één decimeter is voor 

 de ent in het algemeen het verkieselijkst. Nu schuift men de 

 ent in de spleet met het dikste deel naar buiten gekeerd, 

 waarbij vooral gezorgd moet worden, dat de canbiumlaag aan 

 die zijde samenvalt met die van den onderstam ; daarna wordt 

 de wond toegebonden en goed met entwas gesloten. Bij dik- 

 kere stammen kan men aan weerszijden der spleet een ent 

 zetten, of wel aan den top twee elkaar kruisende spleten 

 maken en er dan 4 enten op zetten. 



Er zijn vele wijzigingen van deze manier uitgedacht, die voor 

 verschillende planten het geschiktst zijn. Zoo kan de stam 

 slechts aan ééne zijde gespleten worden of in de vorking tus- 

 schen twee takken, enz. ; ook kan men op zij van den stam, 

 die daarbij niet afgesneden wordt, eene insnijding maken en 

 daar de ent inschuiven, welke bewerking met den naam van 

 zetten aangeduid wordt. Bij driehoeken wordt de ent aan den 

 voet driehoekig toegesneden ; in den onderstam, die als bij het 

 gewone griffelen behandeld wordt, maakt men aan den top eene 

 overeenkomstige gleuf, en bindt de ent daarin vast. 



Bij het plakgriffelen wordt de ent niet, zooals bij de vorige 

 methoden in eene spleet of gleuf van den stam geschoven, maar 

 er slechts tegen aan gelegd. Het copuleeren of lasschen is 

 eene der beste entwijzen, maar kan alleen toegepast worden 

 als stam en ent even dik zijn; beide worden schuin afgesneden, 

 met de wondvlakten op elkaar gebonden en met entwas behan- 

 deld. Is de stam dikker dan de ent, dan snijdt men hem als 

 bij het griffelen af, neemt dan aan den top op zij een strook 

 schors met hout weg en snijdt de ent aan den voet zóó, dat 

 zij daartegen past. 



Het gewone plakken doet men meest bij jonge planten; op 

 zij van het stammetje wordt zonder de takken weg te nemen 



