WATEEKERS. 



In het uitmuntend geschreyen en geillustreerd nieuwe Fransche 

 maandschrift „Le Monde Moderne" komt een opstel voor over de 

 cultuur der waterkers in Provins, een stadje eenige mijlen ten 

 oosten van Parijs gelegen. 



Provins met zijne interessante ruïnen, uit de twaalfde en de 

 dertiende eeuw afkomstig, is zeer schoon gelegen. Provins is de 

 geboorteplaats van de roos, die gewoonlijk foutief Rosé de Province 

 genoemd wordt, 't is de Rosa gallica, de Fransche roos. Besproeid 

 door twee kronkelende, snel vlietende riviertjes, is de streek om 

 Provins uitnemend geschikt voor groente-cultuur. In de laatste 

 jaren heeft de cultuur van waterkers er zulk een grooten omvang 

 gekregen, dat hierdoor menigeen in die streken een bestaan vindt. 



"Waterkers, Nasturtium officinale R. Br., is eene der kosmopolieten 

 onder de planten; op de meest uiteengelegen streken der aarde 

 kan men haar in 't wild groeiende aantreffen, en als de condities 

 gunstig zijn, zich er met kracht zien ontwikkelen. In de nabijheid 

 van beekjes vindt men hier op Java in het gebergte de plant 

 onder den naam van slada ajer veelvuldig, ook wordt zij door de 

 inlanders gaarne gegeten. 



Voor zoover mij bekend, bestaat er hier nog geen geregelde cul- 

 tuur van, ik ben daarom zoo vrij hier een en ander over te nemen 

 uit de cultuur-beschrijving van Charles Grosdemange in „Le Monde 

 Moderne". 



In 1888 begon Doublet vakken voor waterkers aan te leggen; 

 ten einde volop water te hebben, bracht hij ze in verbinding met 

 de riviertjes. Hij maakte eene serie ondiepe groeven, ongeveer 

 75 yards lang, 20 inches diep en ongeveer 8^/^ vt. breed. Zij 

 werden van elkander gescheiden door een grasrjind van circa l yard 

 breed. De opening, waardoor het water er inkomt, even als die 

 waar het weer uitloopt, is klein, 3 inch. voor een vak van 75 yard 

 lang. 



Van de hoofdleiding, waarin het water stroomt, wordt het door 



