— 378 — 



De zooeven reeds genoemde Druifluis {Phylloxera vastatrix) 

 staat, wat hare kenmerken betreft, min of meer tusschen de 

 Schildluizen en de Bladluizen in ; voornamelijk wijzen de korte 

 sprieten op verwantscliap met de eerste. Wij willen daarom 

 eerst stilstaan bij de levenswijze van dit beruchte diertje, 

 om daarna een paar vormen van echte Bladluizen te bespreken. 



In 1863 werd de Druifluis voor de eerste maal in Frankrijk 

 waargenomen en wel in de omstreken van Avignon, van waar zij 

 zich over nagenoeg geheel Zuid- Frankrijk en verschillende stre- 

 ken van Duitschland, Oostenrijk en andere landen heeft verspreid. 

 Wel is waar kende men in Amerika reeds eenige jaren tevoren 

 eene op de bladeren van den wijnstok levende bladluis, maar 

 het verschil in de levenswijze dezer j^merikaansche en der 

 Europeesche soort was oorzaak, dat eerst in later jaren de 

 identitiet van beide vormen aan het licht werd gebracht. 

 Openbaarde zich namelijk in Amerika de schadelijkheid van 

 deze parasiet aan de bladeren, in Frankrijk waren het in de 

 eerste plaats de wortels, die abnormale verschijnselen vertoonden 

 en afstierven. 



De zaak is deze, dat ook bij de Druifluis eene opeenvolging 

 van verschillende geslachten met verschillende levenswijze 

 plaats heeft, zooals vooral door den Franschen geleerde Cornu 

 aan het licht is gebracht. In het najaar wordt door het 

 bevrucht wijfje één vrij groot ei in de spleten der schors 

 gelegd, dat daar overwintert, en waaruit in het voorjaar een 

 ongevleugeld diertje van larvalen vorm te voorschijn komt. 

 Dit diertje begeeft zich naar een jong blad en doet daaraan, 

 door een steek van zijn zuigsnuit een zakvormig galletje 

 ontstaan, dat zijne opening heeft naar de bovenzijde van het 

 blad en van onderen roodachtig is gekleurd, terwijl de opening 

 door een aantal stijve haartjes vrij goed is gesloten. Binnen 

 deze gallen vertoeven de diertjes gernimen tijd en brengen 

 een groot aantal eieren voort, soms 200 en meer, die zich 

 tot organismen van denzelfden bouw ontwikkolen, de verblijf- 

 plaats der moeder verlaten en spoedig daarna aanleiding geven 

 tot de vorming van talrijke nieuwe gallen, waarin zij zich op 



