— 379 — 



hunne beurt op dezelfde wijze vermenigvuldigen, Deze par- 

 thenogenetische voortplanting herhaalt zich soms nog meermalen, 

 tot dat een aantal dieren de deelen boven den grond verlaten 

 en zich naar de wortels begeven, waar zij zich aan de jongste 

 vertakkingen vast zuigen en eigenaardige opzwellingen ver- 

 oorzaken, door Cornu, Millardet e. a. met den naam van 

 „nodosités" bestempeld. Weldra leggen ze ook hier een 

 30-tal gele eieren, waaruit na eene week de jongen te voor- 

 schijn komen, die zich op hunne beurt vast zuigen en na 

 ongeveer 20 dagen, wederom zonder voorafgegane bevruchting, 

 eieren leggen. Is er op de fijnere vertakkingen der wortels 

 geene plaats meer, dan zijn de dieren wel genoodzaakt de 

 oudere, dikkere wortels op te zoeken, waar zij ontstekingen 

 in het onderhuidsweefsel veroorzaken, onder den naam van 

 „tuberosités" bekend. Na verloop van eenigen tijd sterven 

 nu de jongste worteltjes af, de opgezwollen deelen beginnen 

 te verrotten, de ziekte deelt zich ook mede aan de oudere 

 wortels, en de plant begint te kwijnen. Tegelijkertijd hebben 

 de luizen zich naar de naburige wortels van andere boomen 

 begeven en veroorzaken onder voortdurende vermenigvuldiging 

 eene steeds verdere verspreiding der ziekte. Deze voortplanting 

 nu kan jaren achteeen op dezelfde wijze voortgaan ; bovendien 

 gaat zij nog van eene andere voortplantingswijze vergezeld. Enkele 

 der onder den grond levende dieren namelijk, wellicht zij, die de 

 krachtigste lichamelijke ontwikkeling hebben, nemen allengs 

 een ander voorkomen aan, krijgen rudimentaire vleugels en 

 worden tot eene soort van poppen, die zich naar boven werken. 

 Zij verlaten den grond, kruipen langs de stammen naar boven, 

 vervellen meermalen en vertoonen zich na de laatste vervelling 

 als volkomen insecten met een paar lange, plat op het lichaam 

 liggende vleugels. Deze gevleugelde individuen werken almede 

 zeer tot verspreiding der plaag mede, deels door hun vlieg- 

 vermogen, deels door den groeten afstand, waarop zij door 

 den wind kunnen worden medegevoerd. Yoorts leggen zij op 

 allerlei plaatsen tegen den wijnstok eieren en wel twee soorten, 

 een gering aantal kleinere, waaruit ongevleugelde mannetjes en 



