— 380 — 



een aanzienlijk aantal grootere eieren, waaruit eveneens onge- 

 vleugelde wijfjes tevoorschijn komen. De paring dezer man- 

 netjes en wijfjes geeft ten slotte weder aanleiding tot het 

 voortbrengen van het groote ei, waarvan wij hierboven uitgingen. 



Zooals wij reeds opmerkten, heeft de Amerikaansche druif 

 hoofdzakelijk te lijden van luizen op de bladeren en bezit 

 een veel grooter weerstandsvermogen tegen de luizen op de 

 wortels, dan de Europeesche. Daar nu de aan de bladeren 

 toegebrachte schade in den regel niet die ernstige gevolgen 

 heeft als het vernielen der wortels, is de cultuur van planten, 

 die uit Amerika zijn ingevoerd, een der aangewezen middelen 

 tot beperking der groote schade door de Phylloxera aan- 

 gericht. Men heeft dan ook dit middel met beter gevolg 

 aangewend dan alle mechanische of scheikundige verdelgings- 

 middelen, die iu hoe groeten getale ook voorgesteld en beproefd, 

 niet tot het gewenschte resultaat hebben geleid. 



De Bloedluis {Schizoneura lanigera), door de Engelschen 

 met den naam van „Woolly Aphis" bestempeld, is iu het bijzon- 

 der een vijand der appelboomen, op welker schors zij in groeten 

 getale leven en zich vermenigvuldigen. Hoewel nog niet alle 

 bijzonderheden van de levenswijze van dit diertje bekend zijn, 

 staat het vast, dat de vermenigvuldiging, even als bij de 

 Druifiuis, hoofdzakelijk langs parthenogenetischen weg plaats 

 heeft, en slechts in het najaar diertjes van verschillende sexe 

 voorkomen. De lichaamskleur den Bloedluizen is rood, maar 

 zij scheiden eene aanzienlijke hoeveelheid witte, wollige stof 

 af, waardoor de aangetaste takken een eigenaardig voorkomen 

 krijgen. Hare schadelijkheid bestaat hierin, dat zij de zuig- 

 snuit door de bast heen in de buitenste lagen van het hout 

 boren ; hierdoor ontstaan kleine ontstekingen, die de bast 

 doen openspringen en daardoor de gelegenheid voor nieuwe 

 aanvallen openstellen. Intusschen is men er in Australië in 

 geslaagd, cultuurvariëteiten te verkrijgen, die niet van de 

 Bloodluis to lijden hebben, en in het algemeen hebben de 

 liloedluizen den naam, slechts in verwaarloosde boomgaarden 

 voor te komen. Aan eene schadelijke diersoort eene dergelijke 



