— 382 — 



"belangstelling, waarin deze laatste zich overal en niet minst 

 op Java mag verheugen, een enkel woord erover hier plaats 

 vinden. 



De Galwespen sluiten zich. wat systematische rangschikking 

 betreft, nauw aan de Sluipwespen aan; gelijk de wijfjes der 

 Sluip wespen bezitten ook die der Galwespen een legboor, waar- 

 mede zij de eieren brengen in het weefsel der organismen, ten 

 koste waarvan de larven zich zullen voeden. Deze organismen 

 zijn bij de Galwespen van plantaardigen aard, hoewel ook al 

 niet zonder uitzondering, daar enkele soorten gedurende haar 

 larvalen toestand parasitisch in andere insecten leven. 



Over het algemeen zijn de Galwespen klein ; de grootste 

 soorten bereiken nauwelijks de lengte van één centimeter ; het 

 lichaam is niet zoo slank als dat van vele sluipwespen en 

 vertoont ook in den regel niet de veelal levendige kleuren 

 der laatste. Bij vele soorten komt een e generatie wisseling voor, 

 in dier voege, dat eene uit mannetjes en wijfjes bestaande gene- 

 ratie afwisselt met eene, die slechts uit wijfjes bestaat en dus hare 

 nakomelingschap langs parthenogenetischen weg moet voort- 

 brengen. Daar niet alleen het voorkomen der wijfjes van deze 

 laatste generatie aanmerkelijk verschilt van dat der eerste, 

 maar bovendien de gallen, door beide soorten van wijfjes in 

 het leven geroepen, verschillend aanzien hebben, zijn in vroeger 

 jaren de twee generaties eener zelfde soort dikwijls als ver- 

 schillende d iersoorten beschreven. Eerst latere onderzoekingen 

 hebben de ware toedracht der zaak aan het licht gebracht. 



Op den voorgrond moet worden gesteld, dat elke Gal- 

 wespsoort haren eigenaardigen en voor haar constanten vorm 

 van gallen veroorzaakt, eenigen tijd nadat het ei in het weefsel 

 der voedsterplant is gelegd. Vroeger meende men algemeen, dat 

 tijdens het leggen van het ei door de moederwesp eene vloei- 

 stof in de de wonde werd gebracht en dat deze vloeistof op 

 de plant eene prikkeling uitoefende, waardoor de gal zoude 

 ontstaan. De Delftsche hoogleeraar Beierinck, die zich ook 

 op dit gebied een groeten naam heeft verworven, heeft echter 

 aangetoond, dat deze meening op eene dwaling berust, en dat 



