— 384 — 



krijgen ; aan de Schurftdiertjes, die bij den mensch en bij de 

 huisdieren de welbekende ziekte veroorzaken. Andere soorten 

 leven in doode organische stof; de Kaasmijt is hiervan wel het 

 bekendste voorbeeld. Wederom andere leven uitsluitend op 

 planten en brengen allerlei misvormingen teweeg. Wij hebben 

 hier vooral het geslacht Phi/toptus op het oog, dat wegens zijne 

 kleinheid eerst op het einde der vorige eeuw werd ontdekt, hoewel 

 de beschadigingen, die het aanrichtte, reeds lang bekend waren. 



De grootste PJi i/to^dus-soorteu. bereiken eene lengte van 

 hoogstens '/^ millimeter; van de vier paren pooten, die allen 

 Spinachtigen dieren toekomen, zijn slechts de twee voorste paren 

 ontwikkeld ; het lichaan is plat en langwerpig, terwijl de mond- 

 werktuigen tot steken en zuigen zijn ingericht. 



De werkzaamheid der talrijke Phijtoijfus-soorten openbaart 

 zich op zeer verschillende wijzen ; vooreerst in de als Erineum 

 bekende, dichte haarbedekking op de bladeren, waarbij plaatselijk 

 versterkte groei kan komen, zoodat de bladeren een bulterig 

 voorkomen krijgen, terwijl zich de woonplaats der mijten steeds 

 aan de binnenzijde der uitzakkingen bevindt. Deze ziekte komt 

 zeer veel voor bij den wijnstok, en het dichte haarweefsel, vroeger 

 veelal voor eene schimmelplant gehouden, is niet anders daneene 

 ziekelijke uitgroeiing van de buitenwanden der opperhuidscellen. 

 Tegen het najaar begeven de mijten zich naar de knoppen voor 

 het volgende jaar, waarin zij volkomen beschut overwinteren. 



In de tweede plaats kan een omkrullen van den bladrand 

 plaats hebben, gepaard met veranderingen in het inwendige 

 bladweefsel daar ter plaatse en eene vorming van Erinemn- 

 achtige haren, waar de omgekrulde rand tegen de bladschijf 

 raakt; een verschijnsel, bij tal van planten waar te nemen en 

 zeer algemeen bij den lindeboom. Voorts heeft ook de zooge- 

 naamde pokziekte der peren en appelen haar ontstaan te danken 

 aan galmijten ; de diertjes en hunne eieren bevinden zich bij deze 

 ziekte in de intercellulaire ruimten van het blad en veroorzaken 

 de welbekende, aanvankelijk bleeke, later bruine vlekken. 



Algemeen en op verschillende vruchtboomen voorkomend 

 zijn ook kleine, zakvormige galletjes, die niet anders zijn dan 



