— 417 — 



Latere schrijvers, zooals Dany, Lawson, Kaight, Rozier, Cabanis, 

 Pépin en Sageret besluiten uit door hen genomen proeven, dat de 

 invloed van het enten wel degelijk merkbaar is in de zaailingen, 

 afkomstig van de geënte planten. Daartegenover staan weer anderen, 

 zooals Duhamel du Monceau en Thouin, die dien invloed ontkennen. 



De genomen proeven hadden alle betrekking op houtachtige 

 planten, waaraan uit den aard der zaak het bezwaar verbonden 

 was. dat er langen tijd verloopen moest, voordat de resultaten 

 ervan aau het licht kwamen. Men is niet op het denkbeeld geko- 

 men de proeven te herhalen met kruidachtige gewassen, waarbij 

 men binnen enkele jaren betrouwbare uitkomsten kan verkrijgen, 

 en niettegenstaande de invloed van onderstam en ent op elkaar 

 zeer goed bekend was, en daarvan in de praktijk ook partij 

 getrokken werd. 



Eerst in 1890 sloeg Prof. Daniel te Chateau-Gontier dezen weg 

 in. Proeven werden genomen met planten behoorende tot de 

 families der Leguminosae, Composüae en Cruciferae, welke laatste 

 de meest in het oog vallende uitkomsten opleverden, waarom ik 

 mij zal bepalen slechts die te vermelden. 



Ten eerste werd een raap geënt op de in Europa algemeen in 

 het wild voorkomende, tweejarige Alliaria officinalis Andr. De 

 zaden, welke de ent voortbracht, leverden planten, wier wortels ter- 

 nauwernood gezwollen waren ; onder den invloed der wilde plant had 

 de raap dus een voornaam deel harer goede eigenschappen verloren. 



De proef werd ook omgekeerd; daartoe entte men de Alliaria 

 op boerenkool. De hiervan afkomstige zaailingen weken van de 

 oorspronkelijke Alliaria af door een gedrongen habitus, dunnere 

 wortels, die zoowel vertakt als aangezwollen waren, intensiever 

 groen gekleurde bladeren, met minder sterken knoflookgeur, minder 

 houtachtigen stengel en dichter op een gehoopte bloemen ; in het 

 algemeen dus eene verbetering der wildgroeiende soort. 



Vervolgens werden jonge bloeitoppen van Brusselsche spruitjes 

 en van koolraap geënt op Mortagne kool, eene soort witte kool. 

 Van de koolrapen werden 500 zaden verkregen en gezaaid; een 

 40 tal planten, daarvan afkomstig, vertoonden den typischen vorm 

 der raap, behalve dat de knol minder ontwikkeld was dan bij de 

 oorspronkelijke soort. 



Onder de meer afwijkende exemplaren was het talrijkst vertegen- 

 woordigd een vorm, wiens knol nog min of meer afgerond was, 



