— 424 — 



het uiteinde der voorvleugels vrij breeden rand ; aan de onderzijde 

 zijn ze bleekgeel met een aantal bruinzwarte kringvormige vlekken ; 

 oogen, sprieten en rugzijde van den thorax zijn zwart. De rups 

 is groen, onbehaard maar toch eenigszins ruw van huid; haar kop 

 is zwart, met eene witte lijn over het midden, die naar den mond 

 toe breeder wordt en van voren gezien, eene witte driehoekige 

 vlek vormt. De pop is eene blauw-zwarte gordelpop. 



De ontelbare vlinders, die van 8 tot 10 Mei rondvlogen, hebben 

 vermoedelijk de eieren gelegd in de vrij wel onbereikbaar hooge 

 kruinen van de Albizzia's en andere tot de orde der Leguminosae 

 behoorende boomen. Althans, het eerste optreden der rupsen open- 

 baarde zich in het geheel bladerloos staan van eenige Alhhzia'ü 

 in den Cultuurtuin te Tjikeumeuh, waar ik mijne onderzoekingen 

 over Terias Hecahe hoofdzakelijk heb verricht. Dit verschijnsel, 

 den 25^*6" Mei waargenomen werd onmiddellijk gevolgd door het 

 langs den stam naar beneden trekken van duizenden en duizenden 

 rupsen met geen ander doel dan andere boomen weder te beklim- 

 men. Dit gelukte den meesten, terwijl een klein (maar in getal- 

 sterkte toch niet onaanzienlijk) gedeelte op de koffieboomen en zelfs 

 op gras en onkruid terecht kwam. Na verloop van eenige dagen 

 waren tal van Albizzia's geheel kaalgevreten ; de rupsen schenen 

 volwassen te zijn en trokken weder naar beneden, ditmaal om zich 

 te verpoppen, waartoe ze bij voorkeur plaatsen op geringe hoogte 

 boven den grond gebruikten. Tot breede, groene banden vereenigd 

 kwamen ze langzaam afdalen; in die groene massa waren enkele 

 lichter gekleurde exemplaren zichtbaar, die achterbleven en als 

 pop aan den stam bleven bevestigd, welk verschijnsel het vermoe- 

 den opwekte, dat de verpopping zich als eene plotselinge noodza- 

 kelijkheid voordoet. Hoe dit zij, men kan den weg, dien zij langs 

 den stam volgden, steeds herkennen aan de zwarte poppen der 

 achterblijvers. Zooals in den aard der zaak ligt, wordt bij de 

 verpopping niet aan bepaalde planten de voorkeur gegeven en is 

 slechts eenige beschutting tegen zware regens gewenscht. Vandaar 

 dat men de poppen veelal kon vinden aan de onderzijde van blade- 

 ren en takjes van de meest verschillende boomen, maar in de eerste 

 plaats van de koffieboomen. Blijkbaar hadden deze laatste ook 

 van de aanwezigheid der poppen te lijden; de dradon, waarmede 

 de cocons bevestigd zijn, verspreiden zich met een zeer fijn 

 spinsel over een deel der bladoppervlakte, en als men bedenkt, dat 



