— 437 — 



Deze lichaampjes, conidiën geheeten, zijn slechts 0.02 mM. lang 

 en 0.005 niM. dik. 



Spoedig nadat zij ter plaatse aangekomen zijn, beginnen zij te 

 kiemen, waarbij eerst uit het eene uiteinde, en daarna ook uit het 

 andere, een buis, kiembuis, te voorschijn komt. Deze buizen 

 kruipen in alle richtingen over de bladoppervlakte heen, en ver- 

 takken zich herhaaldelijk, waarbij zij groeien ten koste van de 

 stoften die in de conidie neergelegd waren. De groei gaat voort, 

 zoolang die voedselvoorraad strekt, maar houdt dan op, waarna 

 de jonge schimmelplant spoedig sterft, tenzij zij zichzelf, uit 

 anderen bron, voedsel heeft weten te verschaffen. 



Op bijgaande plaat vindt men een ongekiemde 4-cellige conidie 

 afgeteekend in lig. 5a, terwijl fig. 6b — f vijf andere, 2- en 

 3-cellige conidiën voorstellen welke sedert korteren of langoren 

 tijd begonnen zijn te kiemen. Men krijgt deze conidiën in alle 

 ontwikkeliugstoestanden zeer gemakkelijk te zien wanneer men 

 het blad, alvorens het onder het mikroskoop te brengen, eenige 

 secunden lang dompelt in eene oplossing van de eene of andere 

 anilinekleurstof (bv. Dahlia) ; de conidiën zoowel als de kiembuizen 

 nemen dan eene donkere kleur aan (bijv. blauw), terwijl het blad 

 zelve onveranderd blijft. Na deze behandeling steken zij dus scherp 

 tegen de omgeving af en is het tevens gemakkellijk zich een juist 

 denkbeeld te vormen omtrent het aantal conidiën, dat men op zulk 

 een rijstblad kan aantreffen. Zoo telde ik op de bovenzijde van 

 een blad dat verzameld was in een aangetaste sawah, maar dat 

 zelf nog geen bruine strepen vertoonde, 21 en op diens onderzijde 

 16 conidiën per vierkante millimeter. Op een geheel rijstblad 

 zouden aldus, naar dien maatstaf berekend, niet minder dan een 

 160.000 conidiën te vinden zijn. 



Daar de schimmelplant slechts ten koste van het inwendige blad- 

 weefsel kan leven, zoo moet zij trachten spoedig in het blad door 

 te dringen. Het gelukt haar echter niet een opening te maken 

 in de dikke, met kiezelzuur doortrokken opperhuid, zoodat zij zich 

 diens natuurlijke openingen, de huidmondjes, moet trachten ten 

 nutte te maken. Men ziet die schimmeldraden dan ook zoo lang in 

 alle richtingen over de oppervlakte van het blad kruipen tot 

 zij met zulk een huidmondje in aanraking komen, om dan langs 

 dien weg in het inwendige van het blad door te dringen. Fig. 6 

 op de bijgaande plaat vertoont een gekiemde conidie, die reeds 



