— 438 — 



verscheidene draden voortgebracht heeft, van welke men er drie in 

 naast elkander liggende huidmondjes ziet binnen dringen. 



Is eenmaal een kiembuis in het inwendige bladweefsel aange- 

 komen, dan gaat deze zich daar ter plaatse verder ontwikkelen. 

 Tegelykertijd daarmede vangt hare schadelijke inwerking op het 

 blad en daardoor tevens op de geheele plant aan, daar zij de cellen 

 welke zij aanraakt doodt (waarbij deze eene bruine kleur aannemen) 

 ten einde de in deze voorhanden voedingsstoffen te benuttigen. 

 Bovendien onttrekken zij ook nog voedende bestanddeelen aan de 

 verder verwijderde bladcellen, welke niet dadelijk sterven. De 

 schade welke door de schimmel aan de rijstplant berokkend wordt 

 berust dus eerstens op eene onttrekking van voedingsstoffen, 

 welke de plant met behulp van hare bladeren voor eigen gebruik 

 maakt, en tevens in het plaatselijk en ten slotte geheel doen 

 afsterven van deze deelen. 



In het blad breiden zich de schirameldraden niet over zoo groote 

 afstanden uit, als dit bij vele andere parasietische schimmels plaats 

 vindt. Steeds blijven zij tusschen twee der overlangsche (zeer 

 dicht naast elkander loopende) vaatbundels of nerven besloten, 

 terwijl zij ook in de lengterichting van het blad niet veel 

 verder doorgroeien dan over eene lengte van een viertal millimeters. 



Op deze wijze ontstaan dus de zeer smalle en weinig lange 

 strepen, die het door omo mentèl- aangetaste rijstblad kenmerken. 



Wanneer de jonge schimmelplant eenigen tijd te midden van 

 het bladweefsel is voortgegroeid, gaat zij zich voorbereiden om 

 nu op haar beurt conidiën voort te brengen en zoo voor hare ver- 

 dere verspreiding zorg te dragen. Zal dit geschieden, zoo dringt 

 een inwendige schimmeldraad door een huidmondje naar buiten en 

 vormt daar een donkerbruinen draad van eene lengte van 0.07 

 tot 0.20 mM. Heeft zij die lengte bereikt, dan staat de groei 

 stil en gaat zij aan haar top een, of achtereenvolgens meerdere 

 conidiën voortbrengen. In fig. 4 ziet meu een klein gedeelte 

 van eene dwarsche doorsnede van een blad, juist gaande door 

 een huidmondje, waardoor zich een conidiendrager naar buiten 

 gewerkt heeft; aan zijn top draagt hij een bijna volwassen, maar 

 nog ongedeelde conidie. Fig. 2 stelt eene schets voor van de 

 conidiëndragers, zooals men ze, bij zwakke vergrooting, uit het 

 bladweefsel ziet uitsteken. Zij komen of alleen, of bij twee en 

 drie tegelijk uit een huidmondje te voorschijn; slechts hier endaar 



