— 439 — 



vindt men een huidmondje waardoor geen conidiëndrager naar buiten 

 gaat. Daar de huidmondjes op regelmatige afstanden en op over- 

 langsche reeksen geplaatst zijn, zoo is dit ook, blijkens fig. 2 met 

 de conidiëndragers het geval. Fig. 3 stelt een klein gedeelte van het 

 bladstuk uit fig. 2 voor bij sterkere vergrooting, waarbij men nu ook 

 de drie huidmondjes kan waarnemen waaruit de draden naar buiten 

 komen. Een tweetal conidiën, nog onvolwassen, maar de eene toch 

 reeds in twee cellen gedeeld, vindt men aan de uiteinden dier 

 dragers. Op elke streep van een door omo mentèk aangetast blad 

 kunnen zich op de beide zijden te samen alzoo een 500-tal coni- 

 diëndragers ontwikkelen. 



Nadat de conidiën aan de uiteinden der dragers hunne normale 

 grootte bereikt hebben, vallen zij af en worden dan door wind of 

 regen naar elders medegevoerd. Om te kunnen kiemen, hetgeen 

 waarschijnlijk zeer spoedig na het vrij worden plaats heeft, is 

 het niet bepaald noodig dat zij op padibladeren afgezet worden, 

 maar slechts diegene van hen welke op die plaats aankomen zijn 

 in staat spoedig daarna, door het indringen der kiembuizen in het 

 bladweefsel, in hun eigen onderhoud te voorzien, terwijl alle andere 

 uit voedselgebrek te gronde moeten gaan. 



Wanneer de schimmel zich niet verder in het blad uitbreidt, en zij 

 ophoudt met conidiën voort te brengen, dan sterft zij af; dit zelfde 

 lot treft dan ook een klein deel van het bladweefsel dat in een 

 kring rondom de bruine streep gelegen is, waarbij dit eene geelach- 

 tige tint aanneemt. Wanneer vele bruine strepen bijeen voorko- 

 men, zoo smelten die afgestorven deelen aaneen, en plaatselijk 

 sterft dan het geheele blad af. Dit verschijnsel neemt men het 

 eerst aan de bladtoppen waar en dit vormt ook een der karakteris- 

 tieke kenmerken van een door omo mentèk aangetast veld. 



De schimmel, waarover hier gesproken werd, moet waarschijnlijk 

 gebracht worden tot het geslacht Napicladium, van het welke nog 

 maar betrekkelijk weinige soorten beschreven zijn; eene dezer echter 

 is als veroorzaker van eene andere plantenziekte bekend, daar zij 

 in Europa niet zelden het gewone riet over groote uitgestrektheden 

 aantast en vernielt. Een andere soort leeft in Italië op de bladeren 

 van den wijnstok, doch schijnt aan deze plant gewoonlijk geen ern- 

 stige schade toe te brengen. Een ander, nauw verwant geslacht, 

 Cercospora is echter meer bekend als parasiet, daar een groot aan- 

 tal harer soorten bekende plantenziekten te weeg brengen. Van 



