— 440 — 



deze wenseh ik slechts te wijzea op een drietal ziekten die het 

 suikerruit op Java kunnen teisteren nl., de zwarte oogvlekkenziekte 

 der bladscheeden (of bladscheedenziekte), de oogvlekkenziekte en de 

 geelvlekkenziekte, welke door drie verschillende soorten van het 

 laatstgenoemde geslacht veroorzaakt worden. 



Dr, Sollewijn Gelpke vergelijkt in zijn aangehaald rapport de 

 verschijnselen der omo mentèk met twee ziekten welke in Italië 

 veelvuldig het padigewas aantasten, en aldaar bekend zijn onder de 

 namen hrussone en ruggine. Ik heb slechts eene korte beschrijving 

 van eene dezer ziekten, nl. van de hrussone, kunnen vinden, doch 

 daarbij wordt als haar oorzaak eene schimmel opgegeven geheel 

 verschillend van die welke ik bij omo mentèk vond, zoodat mij deze 

 meening van Dr. Sollewijn Gelpke onjuist voorkomt. Intusschen 

 hebben wij ons in verbinding gesteld met het Koninklijke Proef- 

 station voor Plantenpathologie in Rome, met verzoek ons monsters 

 van de in Italië heerschende padiziekten te doen toekomen, alsmede 

 eene opgave van de die ziekten betreffende literatuur. Eerst 

 wanneer die ontvangen zijn, zal eene juiste vergelijking van deze 

 ziekten met de omo mentèk en met de andere, op Java voorkomen- 

 de ziekten mogelijk zijn, en zullen wij met de daar verrichte 

 onderzoekingen ons voordeel kunnen doen. 



Bes trijd ing smid de len . 



Het eenvoudigste middel om misgewassen in de padi te voorkomen, 

 is wel het kweeken van zoodanige soorten, welke voor die ziekte 

 onvatbaar zijn. Vroeger is dit middel reeds herhaaldelijk ter sprake 

 gebracht, en Dr. Sollewijn Gelpke behandelt ook deze zaak in zijn 

 rapport. Daaromtrent vindt men aldaar het volgende : 



„Niet alle rijstsoorten zijn even vatbaar voor de omo mentèk. 

 Zoo was in Pekalongan bekend dat van de laat rijpende padisoorten 

 de brondol en de sampang het gemakkelijkst worden aangetast, en 

 de verschillende (/Vm/^o-soorten het meest weerstand boden. Dit komt 

 overeen met een paar gewichtige daadzaken. In Italië vermijdt 

 men ervoor het planten der fijne dalem-soorten, waarvan de bron- 

 dol en sampang een deel uitmaken, en men gebruikt de hertone, 

 de francone en dergelijke padi, die in uiterlijk met onze vroegrijpe 

 tjempo-sooviQn overeenkomt. 



„In Lemongan wist de zeer bejaarde Patih te vertellen dat 



de padi andél bijv. veel sterker was tegen de ziekte dan andore soorten. 



„Niet uitvoerbaar om vele redenen, zooals gewoonten, bijgeloof. 



