— 443 — 



mogelijkheid daarvan blijft bestaan, zoolang hot tegendeel niet 

 door herhaalde cultuurproeven van die schimmel waarschijnlijk ge- 

 maakt wordt. 



Men ziet alzoo dat wanneer dit juist ware, zelfs het vernietigen 

 van alle zieke padiplanten de omo mentèk nog niet zou behoeven 

 te doen verdwijnen. 



Kunnen wij nu misschien op andere, zij het ook minder afdoende 

 wijze de verspreiding der conidiën beperken ? 



Deze verspreiding kan in de natuur op twee wijzen plaats heb- 

 ben, nl. door den regen en door den wind. 



De verplaatsing door den regen is echter voor de schimmel 

 eer schadelijk dan nuttig, daar deze de in de lucht zwevende conidiën 

 neerslaat, vele der op de bladeren aanwezige wegspoelt en alle met 

 zich voert, niet naar andere padiplanten waar zij zich verder zouden 

 kunnen ontwikkelen, maar integendeel naar de slokkans waar zij 

 alle te gronde moeten gaan. Aangezien langdurige regen alzoo de 

 verspreiding der conidiën in hooge mate tegengaat, dus de over- 

 brenging der ziekte op de jonge bladeren, die intusschen gevormd 

 worden, verhindert, zoo moet deze factor van gunstigen invloed 

 op het gewas zijn, en wel onafhankelijk van het feit of de padi op 

 geirrigeerde dan wel op niet geirrigeerde terreinen geplant was. 

 Alleen zal in het laatste geval de groeikracht der planten om eene 

 dubbele reden toenemen. 



De gunstige invloed van vele regens kon ik onlangs in de 

 Afdeeling Magetan waarnamen, waar een sawah, die vroeger sterk 

 aangetast geweest was door de omo mentèk, thans frisch groene 

 scheuten gemaakt had; op de bladeren was geen enkele bruine 

 streep, welke die ziekte zou verraden, te zien hoewel de oude,reeds 

 verdroogde bladeren er vol mede zaten. 



Deze gunstige invloed van langdurige regens is overigens van 

 algemeene bekendheid. 



Intusschen zijn de jonge loten met helder groene, gezonde bla- 

 deren toch meestal niet in staat een sterk aangetasten aanplant 

 zoodanig te doen herstellen, dat deze toch nog een maar eenigermate 

 bevredigenden oogst afwerpt. Daarom verdient het ook m. i. aanbe- 

 veling, hetgeen Dr. Sollewijn Gelpke aanraadt, om het eenigszins 

 sterk aangetaste gewas niet meer te onderhouden en veel liever van 

 den vochtigen grond gebruik te maken om zoo spoedig mogelijk een 

 droog gewas te verbouwen. 



