— 471 — 



Overigens is het niet mogelijk eene scherpe grensl ij n tusscheu 

 de beide groepen te trekken en dikwijls kan men alleen van 

 meerdere of geringere omhropJüUe spreken, zelfs verschilt deze 

 soms bij eene zelfde soort naar de standplaats, hetgeen niet 

 wegneemt, dat in de meeste gevallen een blad zeer bepaald, 

 hetzij als ombrophiel of als orabrophobe moet beschouwd worden. 



Wanneer een blad ombrophiel is, wordt het bij besproeiing 

 gemakkelijk geheel nat, is het ombrophobe dan is het slechts 

 bij uitzondering bevochtigbaar, meestal is het dan niet beyoch- 

 tigbaar; tevens gaat „vrees voor regen" meestal samen met 

 gehardheid tegen droogte (xerophilie). 



Slechts hoogst zelden komt het geval voor dat een ombro- 

 phobe blad eene opperhuid heeft, die volkomen bevochtigbaar 

 is, dit is o. a. het geval bij de aardappel, die in dit opzicht 

 door de natuur zeer misdeeld schijnt te zijn, daar hare bladeren 

 geen enkel hulpmiddel hebben, dat haar tegen lang aanhoudende 

 vocht bestand maakt en dan ook bij langdurige regens gewoonlijk 

 zeer spoedig afvallen en verrotten. 



Wat is nu de oorzaak der ombrophilie, m. a. w. welke hulp- 

 middelen gebruikt de natuur om bladeren, die soms aan eene 

 zeer langdurige bevochtiging zijn blootgesteld voor verrotting 

 te vrijwaren? De voornaamste beschutting moet volgeus prof. 

 W. liggen in de chemische samenstelling van de levende cellen 

 van het blad, ongetwijfeld bevatten deze chemische bestand- 

 deelen, die de ontwikkeling van rottingsbacteriën en derhalve 

 het bederf tegen houden. 



Dat dit zoo is kan moeilijk betwijfeld worden, want daar 

 de opperhuid der bladereu gemakkelijk nat wordt, dringt bij 

 langdurige bevochtiging het water in de ruimten tusschen de 

 cellen en van daar met de rottingsbacteriën, die nooit ontbreken 

 in de cellen zelve binnen ; dat in deze omstandigheden niet 

 spoedig rotting optreedt, kan slechts aan de aanwezigheid van 

 bederfwerende stoffen worden toegeschreven. Vandaar ook dat 

 wanneer men bladeren van ombrophobe planten, die dus de 

 bederfwerende stoffen niet bezitten, in stukken gesneden in een 

 reageerbuisje met water brengt en in een ander buisje stukken 



