— 477 — 



De aldus gezuiverde afdeeliug der Wormen, ook thans noi^' 

 door niet veel meer dan negatieve kenmerken vereenigd, bevat 

 onder meer een tweetal klassen, voor den menscli van belang, 

 die der Rondwormen {Nenmthelniinflief^) en die der Ringwormen 

 (AnnelideK). De eerste klasse bestaat hoofdzakelijk uit de 

 orde der Draadwormen (Neiiiafochs)^ maar wij behoeven slechts 

 de namen Trichine, Spoelwormen en Aaltjes te noemen om de 

 groote beteekenis dezer ééne orde in het licht te stellen. De tweede 

 klasse heeft als belangrijkste orden die der Bloedzuigers en die der 

 Borstelwormen aan te wijzen. De Borstelwormen ontleenen haren 

 naam aan het bezit van zoogenaamde borstels, organen, die 

 in voorkomen zeer uiteenloopen en nu eens op haren of 

 naaldjes, dan weder op haken, sikkels en dergelijke voorwerpen 

 gelijken. Bij vele Borstel wormen zijn deze borstels geplaatst 

 op voetstompjes en kunnen ze eene aanzienlijke ontwikkeling 

 verkrijgen, zelfs zóó, dat de gelijkenis van het dier met wat 

 men in het dagelijksch leven een worm noemt, geheel verloren 

 gaat. Dergelijke diervormen leven echter bijna alle in de 

 zee en vallen dus buiten het kader onzer besprekingen. 

 Andere Borstel wormen daarentegen dragen hare borstels nauwe- 

 lijks zichtbaar ; wie er niet opmerkzaam op gemaakt werd, zal 

 vermoedelijk nooit tot de ontdekking zijn gekomen, dat ook 

 de gewone Aardworm hare borstels bezit. Deze zijn hier 

 in twee rijen langs de buikzij de van het lichaam geplaatst, 

 staan niet op voetstompjes, maar zijn met hun biiderste uit- 

 einden in de spieren der huid vastgehecht ; ze zijn achterwaarts 

 gericht, zoodat men hare aanwezigheid slechts gewaar wordt, 

 wanneer men met den vinger van achteren naar voren langs 

 de buikzij de van het dier strijkt. 



De gewone Aard- of Regenworm wordt veelal beschouwd 

 als eene diersoort, die voor den landbouw van weinig beteekenis 

 is. Dit geschiedt echter ten onrechte; wel is waar is de schade, 

 die zij nu en dan aanricht bijv. door het in den grond trekken 

 van kiemplantjes, slechts zelden van noemenswaardige beteekenis 

 maar wanneer wij de levenswijze van het dier nader beschou- 

 wen, mede in verband met hare talrijkheid, blijkt weldra, dat 



