— 479 — 



eene stof afscheiden, waardoor de eieren na het leggen worden 

 omgeven. Aangaande den verderen lichaamsbouw zij hier nog 

 medegedeeld, dat de mond geplaatst is aan de onderzijde van 

 den tweeden lichaamsring en toegang verleent tot een (in 

 verband met de levenswijze) ruim darmkanaal, dat zich door 

 de geheele lengte van het lichaam uitstrekt. De digestieve 

 kracht van dit darmkanaal is niet zeer groot, wat trouwens bij 

 humusstoffen als hoofdvoedsel niet noodig is; nemen nu de wormen 

 eene enkele maal levende of nog niet zeer vergane plantaardige 

 stoffen tot zich, dan trekken zij die een eindweegs in hare gangen 

 onder den grond en bevochtigen ze met eene zure stof, die 

 ze afscheiden en waardoor ze reeds eene voorloopige vertering 

 bewerken. De afscheiding dezer zure stof, die in de groote 

 ruimte van den vollen grond geen noemenswaardigen invloed 

 heeft op de planten, is oorzaak, dat regenwormen schadelijk zijn 

 in kleine ruimten als bloempotten, daar zij alsdan den grond 

 doen verzuren. 



Mogen wij dus de verschillende soorten van regenwormen 

 in het algemeen als nuttig beschouwen, geheel anders is het 

 gesteld met een aantal vertegenwoordigers van de familie der 

 Anguillulidae of Aaltjes. Voordat wij echter tot eene nadere 

 bespreking daarvan overgaan, willen wij, gelijk voorheen naar 

 aanleiding der Horzels, een paar korte mededeelingen doen 

 aangaande de Rond wormen {StrongijUdaè) en de Spoelwormen 

 {Ascar'ulae) als indirect voor den landbouw schadelijke diereu. 



De grootste der Rondwormen is Eustrongylus gigas^ die bij 

 paarden, runderen en andere huisdieren eene gevaarlijk nier- 

 ziekte doet ontstaan, maar niet veelvuldig voorkomt. 



Zeer algemeen daarentegen is Strongyhis arniafus, eene 

 kleine (hoogstens 4 — 5 cM, lange) wormsoort, die in vele 

 gevallen de koliek der paarden veroorzaakt. Hare levenswijze 

 is in het kort de volgende. Met het drinkwater komen deze 

 parasieten als zeer kleine wormpjes in het darmkamaal van 

 het paard en boren zich spoedig in den darmwand totdat zij 

 in de zich daarin vertakkende bloedvaten geraken. Vandaar 

 weten ze in den wand van de groote slagaders te komen, die 



