— 485 — 



niet voldoende gezuiverd, dan kan men hetzelfde middel nog- 

 maals toepassen. Men kan ook anders te werk gaan en op 

 een veld, dat vele jaren met rogge bebouwd is geweest, boek- 

 weit zaaien. Edoch, de aaltjes die gedurende vele geslachten 

 in rogge geleefd hebben, gaan niet zoo gemakkelijk over tot 

 de invasie in eene andere cultuurplant en zullen een jaar of 

 zelfs langer eene rustperiode verkiezen. Vandaar het in de 

 praktijk gebleken feit, dat op een oud roggeveld, sedert voor 

 den verbouw van boekweit gebruikt, deze laatste plant eerst 

 in het tweede of derde jaar de aaltjesziekte begint te vertoo- 

 nen en eerst daarna met goed gevolg als vangplant kan wor- 

 den gebruikt. Intusschen, — en deze opmerking ligt voor de 

 hand — men zal verstandig handelen door het niet tot een 

 „oud roggeveld" te laten komen; men brenge tijdig en in 

 overeenstemming met den aard van den bodem zoodanige varia- 

 tie in het verbouwde gewas, dat men nu en dan den bodem 

 gebruikt voor planten, die weinig of niet van stengelaaltjes 

 te lijden hebben; zoo kan men den verbouw van rogge afwis- 

 selen met dien van aardappelen, bieten of klaver, en ten slotte 

 kan men door het aanbrengen van veel mest den planten 

 zelven grooter weerstandsvermogen geven tegen de aanvallen 

 harer vijanden. 



Er is nog eene andere Ti/leticïms-soort, waarvan wij hier 

 melding willen maken en wel Tylenchus scandens, het Tarwe- 

 aaltje, dat eene eigenaardige misvorming in de vruchten der 

 tarwe teweeg brengt of liever een aantal daarvan doet mis- 

 lukken en ze verandert in eene verblijfplaats van een ontelbaar 

 aantal zijner nakomelingen. Deze mislukte graankorrels hebben 

 het voorkomen van donkerbruine galletjes, in den regel korter 

 dan de gezonde korrels, terwijl de vruchtwand veel dikker 

 en harder is. Komt zulk een korrel, tegelijk met de gezonde 

 uitgezaaid, in den grond, dan gaat de wand spoedig tot ver- 

 rotting over, de jonge aaltjes beginnen op te leven door de 

 vochtige omgeving, verspreiden zich in de naburige tarweplanten 

 en wachten tusschen bladscheden en halm verborgen, geduldig 

 het oogenblik af, waarop de aar zich begint te ontwikkelen. 



