— 487 — 



genoemde Heterodera Schachfiij de oorzaak der gevaarlijke 

 ziekte van de suikerbieten, in Duitschland aanvankelijk toege- 

 schreven aan uitputting van den bodem. 



De onjuistheid dezer laatste opvatting bleek echter reeds bij 

 het eerste wetenschappelijke onderzoek, dat dien aangaande 

 werd ingesteld en met latere onderzoekingen tot eene volledige 

 kennis van oorzaak en verloop der ziekte leidde. 



De volwassen wijfjes zitten niet in, maar aan de fijne 

 vertakkingen van de wortels der bieten en geven op de zoo- 

 even beschreven wijze het aanzijn aan eene nakomelingschap, die 

 eene getalsterkte van 300 en meer kan bereiken, en zich onder 

 allerlei kronkelende en slingerende bewegingen van eihuid en 

 moederlijk omhulsel losmaakt en iu den grond verspreidt om 

 in een naburigen wortel een zelfstandig leven te beginnen. 



Bij voorkeur wordt hiervoor het topgedeelte van een zeer 

 jongen, 1 mM. dikken wortel gekozen en door het groote aantal 

 der binnendringende diertjes gaan de planten spoedig abnormale 

 verschijnselen vertoonen. Galachtige opzwelling der worteltjes 

 op de aangetaste plekken, het verschijnen van gele plekken 

 op de bladeren, het verwelken, op den grond gaan liggen en 

 afsterven der buitenste bladeren, het in groei achterblijven, 

 daarna eveneens afsterven der binnenste, het zwart worden van 

 het bovendeel van de biet en ten slotte het in verrotting over- 

 gaan ervan zijn in hoofdzaak de verschijnselen, die bij het 

 toenemen der ziekte elkander opvolgen. Intusschen is ook de 

 ontwikkeling der aaltjes voortgegaan ; de mannetjes hebben, in 

 het aachte schorsweefsel der jonge wortels vertoevend, den 

 volwassen toestand bereikt ; zij dringen door de opperhuid 

 naar buiten en zoeken de wijfjes op, die door hare groote 

 toename in omvang het schorsweefsel en de opperhuid der 

 wortels hebben doen barsten en nu met een groot deel van haar 

 lichaam uit de plant te voorschijn komen. Daar de duur der ont- 

 wikkeling van ei tot ei slechts een vijftal weken duurt, kunnen 

 in één jaar tal van generaties elkander opvolgen en kan van 

 één paar aaltjes eene nakomelingschap komen, die de hevigheid 

 en de snelle verspreiding der ziekte volkomen begrijpelijk maakt. 



