VERGIFTIGING DOOR SLANGEBETEN. 



Onlangs is te Stuttgart verschenen: M. Brenning, „Die Vergif- 

 tung durch Schlangen; mit Vorwort von L. Lewin", A.an eene 

 bespreking van dit werkje 1) zij het volgende ontleend. 



Het hoofdstuk „Plantaardige middelen" beslaat bijna de helft van 

 het boek. Van oudsher werd aan plantaardige tegengiften tegen 

 slangebeet de grootste waarde toegekend en waren vele algemeen 

 als onfeilbaar gëeerd. Onbevooroordeelde waarneming en weten- 

 schappelijk onderzoek hebben echter aan het licht gebracht, dat van 

 de meest als zoodanig bekende en gebruikte planten geen enkele 

 als een betrouwbaar geneesmiddel tegen slangebeet te beschouwen 

 is. In onzen tijd wordt de behandeling van door slangen gebeten 

 personen met producten uit het plantenrijk vrij wel uitsluitend aan 

 natuurvolken overgelaten; chemische middelen hebben onder be- 

 schaafde natiën de plantaardige allengs verdrongen. 



Intusschen wordt ook thans nog erkend, dat vele planten indirect 

 de genezing bevorderen kunnen, doordat haar diuretische, diapho- 

 retische, purgeerende of emetische werking de eliminatie van het 

 vergift uit het lichaam verhaast, of ook doordat hare opwekkende 

 eigenschappen de hartwerking en de ademhaling onderhouden, totdat 

 al het vergift verwijderd en dientengevolge het gevaar geweken is. 



De schrijver heeft getracht, alle planten op te nemen, die ooit 

 tegen slangebeet gebruikt zijn of daartegen nog in onzen tijd gebezigd 

 worden. Uit de oudheid zijn alle soorten vermeld, omtrent wier 

 identiteit voldoende zekerheid bestaat. Voor den nieuweren tijd is 

 zooveel mogelijk naar volledigheid gestreefd; bij de groote massa 

 uiterst verspreide, soms nauwelijks toegankelijke literatuur, die voor 

 een onderwerp als dit moet doorzocht worden, is intusschen de kans 

 niet uitgesloten, dat niet alle bronnen geraadpleegd, en dus niet alle 

 planten, die in aanmerking komen, opgenomen zijn. 



De besproken soorten behooren tot de volgende familiën : 



Rannunculaceëen (weinig belangrijk), MagnoKaceëen, MenispermO' 



1) Beihefte z. bot. 6bl. 1895, 206. 



