TREURBOOMEN. 



Onder de boomen, die door hun karakteristieke groeiwijze 

 het meest kunnen bijdragen om afwisseling in een aanleg, 

 vooral van grootere tuinen en parken, te brengen, mogen zeker 

 wel de treurboomen genoemd worden. Aan waterkanten of 

 op groote, liefst wat hellende grasperken kan men zich bezwaar- 

 lijk iets mooiers denken dan een goed ontwikkelden treurboom. 

 Het komt er daarbij in de eerste plaats op aan, dat die boom 

 zich geheel vrij naar alle zijden kan ontwikkelen, en dat niet 

 een gedeelte ervan door andere planten aan het oog onttrokken 

 wordt, want daardoor gaat een groot deel van den indruk, 

 waarbij het toch in hoofdzaak op de houding aankomt, verloren. 



In Europa kweekt men tal van verschillende soorten treur- 

 boomen ; of eigenlijk zijn het voor verreweg het meerendeel 

 slechts afwijkingen van opgroeiende boomsoorten ; zoo heeft 

 men o. a. treurende vormen van eenige soorten eiken^ beuken^ 

 iepen^ wilgen^ esschen, enz. Dat dit slechts afwijkingen zijn 

 blijkt daaruit, dat uit het zaad ervan gewoonlijk weer niet- 

 treurende planten voorkomen, hetgeen evenwel niet buitensluit, 

 dat het door zorgvuldige teeltkeuze misschen zou gelukken 

 standvastig treurende rassen te vormen, evenals dat het geval 

 is met vele cultuur- en sierplanten. De lange tijd, die verloo- 

 pen moet tusschen het ontkiemen en vruchtdragen bij boomen 

 en de groote oppervlakte grond, die zulk eene proefneming 

 zou vorderen, zullen die echter vooreerst nog wel tegenhouden, 

 te meer, daar men door veredelen op stammetjes van de oor- 

 spronkelijke soorten of variëteiten gemakkelijk een voldoend 

 aantal exemplaren kan kweeken. Die veredeling geschiedt 

 of op hoogstam of dicht bij den grond. In het eerste geval 

 verkrijgt men boomen, die aan den top van hnn stam een 



