— 545 — 



lijk een voorstelliug van dergelijke tropische regens maken; dikwijls 

 regent het tien a veertien dagen zonder een oogenblik op te houden. 

 De paden zijn veranderd in snel vlietende beken en zijn onbruikbaar. 

 Dit is de tijd van den weligen groei. 



In December begint het koude jaargetijde. De buien worden 

 zeldzamer, totdat zij geheel ophouden, de nachten zijn koel, vooral 

 tusschen 3 en 6 uur 's morgens wordt het koud. De temperatuur 

 daalt echter nooit beneden 16o Celsius = 60.8° Fahr. Gedurende 

 die vroege morgenuren ziet men er een dikke koude nevel, die 

 overal doordringt. JSa het opkomen der zon trekt die nevel op, 

 het wordt helder en in eenige oogenblikken stijgt de thermometer 

 8 a 10°. De nevel heeft alle planten met een waterlaagje bedekt, 

 dat eerst in het midden van den dag opdroogt. Gedurende deze 

 periode komen de bloemstengeis van Ph. amahilis en Ph. Schüleriana 

 voor den dag. 



Ph. amahilis bloeit gewoonlijk in Februari, terwijl Ph. Schüleriana, 

 wier bloemstengel zich niet zoo snel ontwikkelt, slechts in Maart, 

 soms eerst in April hare bloemen vertoont. Er komen bloemsten- 

 geis voor van twee Meter lengte, die 180 bloemen dragen; Marius 

 Porte, die voor het eerst de Ph. Schilleriana op de Philippijnen 

 ontdekte, bezat eene plant, die niet minder dan 300 bloemen en 

 knoppen droeg. 



Tijdens het droge jaargetijde, dat zoowat midden Februari begint 

 en tot Juni aanhoudt, bloeien de planten door, groeien weinig, rusten 

 dan in zoover het in een klimaat als dat der Philippijnen mogelijk is. 



Terwijl in de open laaglanden de thermometer tot 38° a 40° Celsius, 

 dus over de 100° Fahr., in de schaduw stijgt, is de warmte iu de 

 bosschen aanzienlijk minder, zelden komt de thermometer daar hooger 

 den 300 c — 86° Fahr. 



Phalaenopsis Luddemanniana groeit op geheel andere wijze. Men 

 ziet haar zelden alleen, meestal komt zij in groepen van 20 tot 

 100 exemplaren bij elkander voor, zij hangen met hunne wortels 

 aan boomstammen boven beken, en vinden daar weinig ander voedsel 

 dan de waterdamp, die aanhoudend uit de beken opstijgt ; van boven 

 beschut tegen de directe zonnestralen door de boomstammen, waaraan 

 zij hangen, staan zij toch veel lichter dan de vroeger genoemde 

 soorten. Het is in de cultuur gebleken, dat deze plant veel licht 

 behoeft; men ontmoet haar in de bosschen nooit op donker bescha- 

 duwde plaatsen. 



