HOUTSOORTEN MEER, MI^^DER OF NIET GESCHIKT 

 VOOR THEEKISTEN. 



De theecultuur op Java heeft, evenals zulks met andere 

 cultures het geval is geweest, hare jaren van gedwongen 

 bezuiniging doorgemaakt. 



In den goeden ouden tijd kwam het er niet op aan. Winst 

 was er toch. Doch nood leert bidden en de royale gelukkige 

 planters in dien gulden tijd zouden ongeloovig gelachen hebben, 

 als men hen had verteld, dat het pond thee gemaakt en geleverd 

 kan worden voor den prijs, dien het thans den planter kost. 



Verbazend leerzaam is zulk een bezuinigingsdwang. Kwamen 

 thans de oude prijzen eens terug! Deze verzuchting wordt 

 gewoonlijk geslaakt, wanneer eens weder eene partij thee minder 

 gelukkig verkocht is. Doch zij komen nog niet terug en zullen 

 dit ook wel nimmer. 



Gelukkig dat de theecultuur op Java, in dezen „struggle for 

 lifé''' still holds its own. 



Bij zulk eene algemeene bezuiniging moet op ieder detail 

 gelet worden. Een van deze details is het artikel theekisten. 



Als regel maakt de planter zijne kisten zelf. Slechts weinigen 

 zijn in de gelegenheid goedkoop kisten te koopen. Het trans- 

 port en de winst, die de leverancier natuurlijk hebben moet, 

 maakt het te duur. 



Eene machinale zaaginrichting wordt op nas^enoeg iedere 

 onderneming gevonden. Enkele der grootere hebben raarazagen, 

 doch een eenvoudige cirkelzaag, door een waterrad gedreven, 

 kan ruimschoots in de behoeften voorzien en, zonder veel moeite, 

 planken leveren voor 8 a 10.000 kisten, vertegenwoordigende 

 een product van 640.000 a 800.000 halve kilo's thee. 



Het zagen geschiedt het best uit de hand; blokken hout, nog 



