— 577 — 



tijd voortdurend over voldoenden humus beschikken, eerst kan 

 de eene kuil gevuld worden en later de andere, zoodat men 

 altijd een deel gereed en een ander in wording heeft. 



Nagenoeg alle gewassen houden van humusrijken grond, men 

 mag echter den op bovengenoemde wijze verkregen humus niet 

 alleen gebruiken, hij is te weinig substantieel en vergaat in ons warm 

 klimaat snel, zoodat er weldra weinig meer in de potten overblijft. 



De bijna zuivere humus moet, al naarmate de gewassen, die 

 men er in wil planten, met een kleinere of grootere hoeveelheid 

 andere aardsoorten vermengd worden. In de eerste plaats kan 

 men voor het vermengen gewone tuinaarde gebruiken, indien 

 deze ten minste niet al te slecht is verder wat vergane mest, 

 buffel- of koemest is zeer geschikt, en eindelijk, om de geheele 

 massa poreus te houden, wat zand. 



In Europa en Amerika heeft men een soort grond, die het 

 eerst in Engeland gebruikt werd en daar den naam „loam" draagt. 

 Zooals men uit het woord abusievelijk zoude opmaken, leem of 

 klei, dit is echter de bedoeling niet ; men verstaat er in den 

 tuinbouw een soort grond door, verkregen uit vergane graszoden. 

 Indien kort gemaaide graszoden met niet te veel aarde gestoken 

 en op een hoop gezet worden, men die eenigen tijd laat staan 

 en er nu dan wat gier, met water verdunde koe- of buffel mest 

 over giet en de massa geregeld omwerkt, verkrijgt men, 

 als alles vergaan is, een uitstekenden grond voor planten in 

 potten. In Engeland let men er nog op van welke gronden 

 de zoden afkomstig zijn; natuurlijk is daar verschil in; wij zijn 

 hier echter in de horticultuur nog niet zoover, en op genoemde 

 wijze bereide grond is voor ons al heel goed, vooral als men 

 weet, welke soort aarde hier tegenwoordig dikwijls voor het 

 doei gebruikt wordt. 



Koe-, buffel- en des noods ook paardenmest, moet ook op 

 een hoop gezet worden, opdat de veite humus, hieruit ontstaan, 

 met de aarde vermengd kan worden. 



De eene plantensoort heeft voedzamer aarde noodig dan de 

 andere; er zijn gewassen die lichte poreuze aarde wenschen, 

 weer andere die beter groeien in wat vasteren grond. 



