— 601 — 



ZONNEBLOEMEN. 



Het plantengesliuht HeVtanthus verschaft ons cenigo fraaie planten 

 voor den tuin. Al de soorten uit dit geslacht, er zijn er dertig, 

 zijn van Araerikaausche origine. 



De oudste en bekendste soort is wel de gewone zonnebloem, 

 HeliantJiKst (DUtiitiii L. met de talrjjke variëteiten. H. lenticularis 

 Dougl. is een reusachtige plant, die door sommigen als een variëteit 

 van eerstgenoemde beschouwd wordt. H. (irgnrophyllus Torr et 

 Gray, is een zeer fraaie plant; de bladen zijn met een zilverkleurig 

 dons bedekt, zij vertakt zich veel, is mildbloeiend en kan gemak- 

 kelijk met de gewone zonnebloem gekruisd worden. TI. petiolaris 

 Nutt. is niet zoo fraai als de vorige, de bladeren zijn lang, ovaal en 

 langgesteeld, zij heeft kleine bloemhoofdjes, waarvan de bniten.ste 

 bloemen, de lintbloemen, geel zijn en het hart donker purper is. /f. 

 cucKnurifoliKS, Torr et Gray, die sterkt vertakt is, daardoor een 

 boschje vormt en oranjebloemen draagt. 



Men kweekt in Europa ook verschillende overblijvende Relianthns- 

 soorten. In de tuinen van het Luxembourg te Parijs wordt sedert 

 jaren, Helianthus muliifiorns L. aangeplant, ook ziet men daar H. 

 orgyalis De, die wel tot 2.50 M. hoog op kan groeien; zij kan 

 echter door er bijtijds den top uit te nemen, gedwongen Avorden, 

 zich sterk te vertakken en daardoor laag te blijven. 



Een der fraaiste soorten van de overblijvende Helianthus^ is 

 H. laetiflorns Pers.; zij wordt in de omstreken van Parijs gekweekt 

 voor het maken van groote bouquetten en bloemwerken ; de bloemen 

 zijn groot en hebben een heldere oranje kleur. H. rigidus Desf.; 

 synoniem met Horpaiiuin rigidum Cass. heeft nog grootere bloemen, 

 bijna van dezelfde kleur, en wordt voor hetzelfde doel gekweekt. 



De nieuwste der overblijvende Helian/hns is H. Maximiliani 

 Schrad, in 1890 door Vilniorin uit Ottawa, Noord- Amerika ingevoerd. 

 De plant wordt 1 tot 1.30M. hoog, is zeer vertakt en bloeit mild, 

 de bloemen hebbeu 6 a 7 cM. diameter, de kleur is helder 

 oranje. 



Wij hebben hier nog geen proeven genomen met de cultuur 

 van overblijvende HelianfJucs-f^oovten-^ in Europa sterven zij in 

 het najaar, als het begint te vriezen; de wortelstok blijft dan in 

 den grond leven en loopt in het voorjaar weer uit. Men plant ze 

 daar in heesterrandon waar zij tijdens den bloei zeer goed voldoen ; 

 in kleine tuinen bohooren zij niet te huis. Ofschoon de éénjarige 



VI. 40 



