— 632 — 



De rupsenplaag, begonnen en geheerscht hebbende van het 

 jaar 1888 tot en met 1890 is van zelf zoo goed als verdwenen, 

 zoodat in de jaren 92/94 die plaag vrij onbeteekenend was, niet- 

 tegenstaande in de jaren 92 94 de tuinen tijdelijk vrij open 

 kwamen door het wegnemen der vele, door schraping ziek gewor- 

 den takken, welke dreigden af te sterven. 



De 2e reden, waarom tot eene herhaalde schraping werd 

 overgegaan, was het verkrijgen van éénstammige boomen. 



Eenvoudiger is dit doel te bereiken door onmiddelijk die 

 takken weg te nemen, welke de hoofdkruin in hare ontwikkeling 

 hinderen. 



Schade aan den boom, door vermindering van alcaloïd-gehalte, 

 doet zulks niet en door het zg. „sleunen" geleidelijk te doen, ook 

 niet aan den aanplant. 



En de 3*^ reden werd geheel illusoir gemaakt, omdat de 

 meeste geschraapte takken (evenals vroeger de boomen) afstier- 

 ven en weggenomen moesten worden, waardoor plotselinge toetre- 

 ding van licht in de tuinen plaats greep, en dus de voordeelen van 

 een gesloten aanplant verloren gingen. Dat de uitkomsten der toe- 

 gepaste schraapmethode op takken, al even ongunstig waren 

 als bij geheele boomen, kan blijken uit de volgende mededee- 

 lingen, genomen uit de door steller dezes samengestelde jaar- 

 verslagen over de jaren 1892/94. 



In dat over 1892 staat vermeld: 



„Het product over 1892 werd voor het grootste deel verkregen 

 door uitgraving van zieke boomen en door wegneming van tak- 

 ken, welke door schraping in het vorige oogstjaar ziek waren 

 geworden. 



Van de in 1891 geschraapte takken toch zagen velen er na die 

 bewerking oogenschijnlijk nog gezond uit, en de bladmassa, voor 

 zoover die aanwezig was, had haar groene kleur behouden; maar 

 bij nader onderzoek bleek het, dat bij de verbinding van tak en 

 stam, en iets daarboven, de bast was afgestorven en een zwarte 

 kleur had aangenomen. 



Om dus groot bast- en alcaloïd-verlies te voorkomen, werden 

 al deze takken verwijderd, en de nog levende bast geoogst. 



De sterfte der takken had niet plotseling, doch slechts successie- 

 velijk plaats, d. w. z. men moest herhaaldelijk in de tuinen terug- 

 keeren, om de zieke takken te oogsten. 



