— 660 — 



van een Fourcroya, wint de Manilla-hennep het in productiviteit 

 en ook in kwaliteit. Er is echter een bezwaar aan de cultuur 

 verbonden; in Manila heeft zich de overtuiging gevestigd, dat eene 

 aanplant van de Musa slechts slaagt in zeer vruchtbaren grond 

 en in streken met een regelmatigen en voldoenden regenval. In 

 de Philippijnen zijn er veel streken te droog voor de cultuur, en 

 overal waar er maandelijks minder dan 4 of 5 Eng. duim regen valt, 

 groeit de Musa niet meer; men krijgt daar zeer weinig of geen 

 product. De andere genoemde vezelstof-produceerende planten 

 daarentegen, gedijen op gronden van mindere kwaliteit en kunnen 

 beter tegen droogte. 



{Keiv Bullettin No. 104, 1895.) w. 



DE VANIELJE VAN DEN HANDEL. 



Er zijn verschillende planten waarvan de vruchten in den 

 handel als vanielje aangeboden worden. De voornaamste is Va- 

 nilla planifolia Andr., die in het zuid-oosten van Mexico in het 

 wild groeit en nu bijna in alle tropische landen gekweekt wordt. 

 V. Pompona Schiede, levert de Guadeloupe-vanielje en de nauw 

 verwante V. Gardneri Rolfe, de Bahia of Braziliaansche vanielje : 

 Ook V. appendiculata Rolfe en V. odorata geven aromatische 

 vruchten; in Jamaica en Trinidad zijn proeven genomen met het 

 in cultuur brengen van V. phaeantha, de vrucht is echter niet heel 

 geurig. Rolfe heeft eene studie gemaakt van het geslacht Vanilla 

 en 50 soorten beschreven, waarvan echter slechts de bovengenoem- 

 den economische waarde hebben. 



Uit een historisch standpunt blijkt het, dat reeds vóór de komst 

 der Spanjaarden in Amerika, door de Atzeken in Mexico de vanielje 

 gebruikt werd bij het maken van chocolade, een gebruik, dat door 

 de Spanjaarden werd over genomen. Morren zegt dat de va- 

 nielje in 1510, tegelijk met indigo, cochenilje en cacao, tien jaar 

 vóór de tabak, in Europa werd ingevoerd. 



F. planifolia Andr., brengt de echte Mexicaansche vanielje van 

 den handel voort ; de plant werd het eerst beschreven door Clusius 

 in 1605 onder den naam van Lobus ohlongus aromaticus. Gedu- 

 rende langen tijd werden drie of vier soorten met elkaar verward; 

 omtrent 1739 werd zij in Engeland in de serres gekweekt, schijnt 

 echter spoedig verloren gegaan, tot zij in 1807 bloeide in de serres 



