— 666 — 



gegeven is naar een verkleurd museum-exemplaar. Bij het levende 

 dier is de hoofdkleur zwart ; het schildje vertoont aan de basis een 

 steenrood driehoekje en aan den top een naar achteren breeder wordend 

 streepje van dezelfde kleur. De pooten zijn iets donkerder rood; 

 de aan beide zijden zichtbare randen van het achterlijf zijn afwis- 

 selend steenrood en zwart, in dier voege, dat het achterste rand- 

 gedeelte van elk segment met het voorste randgedeelte van het 

 volgende een zwarten, met de ronding naar binnen gekeerden 

 halven cirkel vormt. De buikzijde is minder donker mot fijne 

 teekeningen van rood en zwart, terwijl langs den rand van het 

 achterlijf het rood de bovenhand heeft. De snavel is bruinachtig 

 gestreept. De lengte van het lichaam bedraagt gemiddeld 15 mM. 

 de grootste breedte gemiddeld 9 mM. 



De eieren worden ten getale van vele honderden bij elkaar 

 tegen den onderkant van 1 — 2 centimeter dikke takken gelegd; 

 zij zijn vierkant, nauwelijks 1 mM. groot en liggen regelmatig 

 naast elkaar. De jonge wantsen zijn rood, vervellen herhaalde 

 malen en worden donker geelbruin; kop en sprieten worden het 

 eerst zwart, terwijl de thorax, het rugschildje en de aanleg der 

 vleugels vóór de laatste vervelling nog bruin zijn. De volwassen 

 toestand wordt in ongeveer vijf weken bereikt. 



Wanneer de diertjes de eischaal hebben doorbroken door het 

 vrije gedeelte als een dekseltje op te lichten, verlaten zij de plaats 

 hunner geboorte niet of weinig, maar steken den snavel in den 

 bast van den boom. Deze begint dan op te zwellen en kan het 

 dubbele zijner normale dikte bereiken; wanneer na eenigen tijd de 

 wantsen zich over andere takken verspreiden, droogt het zieke 

 gedeelte uit, vertoont overlangsche barsten en kan gemakkelijk als 

 vezelige schilfers worden verwijderd. In den regel strekt de ont- 

 steking zich uit tot in her hout, waarin dan bruine plekken ont- 

 staan; in alle gevallen sterft het deel van den tak boven de aan- 

 getaste plek, zoodat in de tuinen, waar do plaag in hevige mate 

 heerschte en de dadap nog jong was, niets dan kale takken boven 

 de koffieboomen uitstaken. De volwassen wantsen verspreiden 

 zich her en derwaarts, maar, hoewel ik zo hier én daar ook aan 

 de jonge takjes der koffieboomen zag zuigen, schijnen zij aan de 

 dadap de voorkeur te geven, ook voor het leggen der eieren. De 

 laatste vond ik slechts óénmaal op de koffie. 



Zooals ik hierboven reeds oj merkte, zijn er sluipwespen, die hare 



