— 669 — 



en dient ook hier na het afsterven van het moederdier tot bescher- 

 ming der eieren. De volwassen mannetjes heblien een paar vleu- 

 g'els, die plat op de rugzijde van het lichaam liggen, een paar lange 

 draadvormige uitsteeksels aan het achterlijf; zij hebben borstelvorraige 

 sprieten en komen slechts op bepaalde tijden van het jaar voor. 



De natuurlijke vijanden van de Bru'ne Schildluis zijn dezelfde 

 als die van de Groene; kunstmatige verdelgingsmiddelen, als insec- 

 tcndoodende vloeistoffen hebben hier slechts geringe uitwerking, 

 daar de eieren en jongen, ouJer het harde moederschild verborgen, 

 er niet door worden bereikt. 



6. De grootk dadaphoktor. 

 {batocera Hector, Dej.) 



Van de verschillende boktorren, wier larven in het hout der 

 schaduw boomen leven, is vooral voor zooverre de dadap betreft, 

 Batocera Hector niet alleen de grootste, maar ook de meest verspreide 

 en verreweg de schadelijkste. Op verschillende koffie -ondernemingen 

 verzamelde ik zelf larven, poppen en volwassen dieren, bovendien 

 werden er uit verschillende deelen van Java ter onderzoeking toe- 

 gezonden, terwijl onlangs in een alleen-staanden dadap in 's Lands 

 Plantentuin te Buitenzorg, die onder den aanval der larven was 

 bezweken, behalve een paar kevers en poppen een twaalftal larven 

 werden aangetroffen, waarvan ééne, bij eene lengte van 10 cM. 

 een gewicht had van ruim 21 gram. 



Hoewel Batocera Hector in verschillende boomsoorten leeft (o.a. 

 ook in Odina gummifera, den steunboom der slingerplanten in den 

 Buitenzorgschen tuin en in Alhizzia) schijnt toch de dadap zijn 

 geliefkoosde verblijf plaats te zijn en stellen wij daarom den boven 

 deze mededeeling geplaatsten Hollandschen naam voor hem voor, 

 hem daardoor tevens onderscheidende van eenige kleinere boktor- 

 ren, die tot het geslacht Saperda e.a. behooren en wier larven mede 

 niet zeldzaam zijn onder den bast en in het hout van de dadap. 



De Groote Dadapboktor vertoont zeer duidelijk de algemeene ken- 

 merken van de familie der Ceramhtjcidae : een slank lichaam, lange, 

 wijd uitstaande pooten en zeer lange, en den regel achterwaarts 

 gebogen sprieten. De onderfamilie der Lamiidae, waartoe hij behoort, 

 is gekenmerkt door het voorkomen van den kop, die een loodrecht 

 voorhoofd vertoont en in dezelfde richting geplaatste krachtige 



