— 670 — 



mondwerk tuigen, die door deze plaatsing bij uitstek geschikt zijn 

 iot het knaaen aan den bast van jonge takken. De hoofdkleur van 

 Batocera llector is bruingrijs; de lange dekscliilden (voorvleugels) 

 zijn aan hot voorste gedeelte met talrijke bruinzwarte puntjes bedekt 

 eu eindigen aan de buitenzijde in een scherpen punt. De groote 

 prothorax vertoont mede zwarte teekeningen en aan weerszijden 

 eon zwarten stekel. De kop is in zijn geheel zichtbaar; de oogen 

 zijn zeer groot en niervorraig, in zooverre een gedeelte van elk 

 oog zich achter de inplanting dor sprieten boven waarts voortzet; 

 de sprieten bestaan uit elf, meerendeels fijn getande leden, waarvan 

 het basale lid krachtig en zwaar ontwikkeld, het tweede daaren- 

 iegen kort is. De voeten bestaan uit vier leden, waarvan de drie 

 eerste den vorm hebben van een hart, het laatste dien van een 

 gebogen, tweehakigen klauw. 



Het is echter niet de volwassen kever maar de larve, die de 

 grootste schade veroorzaakt. Deze larven zijn groote, vleezige, 

 geelachtig witte dieren ; van een kop is slechts weinig te zien, 

 daar deze grootendeels onder het breede bruinzwarte rugschild 

 v.m den thorax verborgen ligt. Slechts de krachtige, ongelijk over 

 elkander grijpende kaken komen voor den dag. Het zooeven genoemde 

 rugschild behoort bij den prothorax; de meso-en metathorax zijn 

 kort en nagenoeg even breed als de prothorax. De geledingen 

 van hot achterlijf zijn zeer duMelijk van elkander te onderschei- 

 den; soms is het geheele achterlijf rozenkraTisvormig. Aan weer- 

 zijden van elke geleding ligt cene groote bruinzwarte ademhaling- 

 opening, terwijl buik- en rugzijde ovale plekken met talrijke wrat- 

 achtige stippelijes vertoonen, die, bij gebrek aan pooten, voor de 

 voortbeweging in de uitgevreten gangen van beteekenis zijn. 



De wijfjes van Batocera Hector leggen hare eieren op en in de 

 schors van den dadap en kiezen daartoe bij voorkeur plaatsen uit, 

 waar bij het opsnoeien eene wonde is ontstaan; de jonge larven 

 vertoeven geruimen tijd tusschen het hout en den bast en vreten 

 daar steeds broeder wordende gangen, die zij met afgeknaagde 

 vezeltjes en uitwerpselen vullen. Later boren zij zich in het hout 

 en maken daarin gaten van dien omvang, dat men er gemakkelijk 

 den vinger in kan brengen. 



Hoewel ik aangaande den duur der larvenperiodo nog ^qq\\ vol- 

 doende zekerheid heb, komt het volgende verloop der zaak mij zeer 

 waarschijnlijk voor. Men treft de kevers hot meest aan in hot einde 



