— 681 — 



Zoo blijkt uit de bovengemelde onderzoekingen, dat de 

 plant tijdens de kiemiug weinig vocht noodig heeft ; zoodra de 

 bladeren zich beginnen te ontwikkelen is een hooge vochtig- 

 heidsgraad noodig, terwijl er later weer een periode intreedt, 

 waarbij droogte voordeeliger is, en zoodra de eerste bloemen 

 verschijnen is de behoefte aan water voor de plant weer groot, 

 terwijl de vruchtvorming beter gaat bij betrekkelijke droogte. 



Onlangs vonden wij in een beschrijving der rozencultuur 

 uit tropisch Zuid-Amerika, — een land waar het klimaat, wat 

 warmte en vochtigheid betreft, veel met het onze overeenkomt — 

 een verwijzing naar het feit dat rozen, die gedurende den 

 drogen tijd weinig begoten werden, zoodat zij het blad verloren, 

 in den regentijd veel krachtiger groeiden dan degene, die door 

 voortdurend gieten altijd door aan den groei gehouden werden, 

 voor de rozen schijnt eene kleine, door droogte veroorzaakte 

 rustperiode nuttig te zijn. 



Dit jaar namen wij er hier eene proef mede, die met gunstigen 

 uitslag bekroond werd. Toen het hier in de maanden Augustus 

 en September nog al droog was, begonnen onze rozen te kwijnen, 

 dat wil zeggen, ze bloeiden niet meer en lieten het loof vallen- 

 Vroeger werd de grond bij invallende droogte altijd met eene 

 dikke laag halfvergaan blad bedekt, zulks belette de sterke 

 verdamping van het water uit den grond, waardoor deze vochtig 

 bleef, zoodat de rozen door konden groeien. Zulks was dit jaar 

 niet gedaan, de gevolgen waren duidelijk genoeg, de planten zagen 

 er treurig uit. Toen werden na de eerste regens de rozen flink 

 gesnoeid, vooral goed ingesneden, daarna werd de grond omge- 

 werkt en bemest. Er kwam toen een buitengewoon krachtige 

 groei in de planten, die gevolgd wordt door een milden bloei. 



Evenals men dit resultaat bij planten in den vrijen grond 

 bereiken kan, gaat het nog gemakkelijker bij rozen in tobben 

 of potten. Het is niet noodig, zelfs niet wenschelijk de planten 

 gedurende den geheelen oostmoessen droogte te laten lijden, 

 juist in het begin van dat jaargetijde krijgt men de meeste 

 en de mooiste bloemen, die dan niet zoo spoedig verregenen, 

 maar zich beter kunnen ontplooien. Op het einde echter van 



