- 709 — 



Men treft dan ook steeds lage en breede aanaardi naren aan 

 op zulke velden; wat hierbij de bezwaren zijn, behoeft wel 

 niet meer herhaald te worden. 



Is er ten slotte voor de laatste maal aangehoogd, en heeft 

 men dit moeten staken, daar de ondergrond bereikt werd, dan 

 -zoude het aanbeveling verdienen, den ondergrond om de kaki's 

 wat los te maken. Bij het verzorgen zijner planten toch, loopt 

 de koelie hier voortdurend om heen en trapt dus den grond 

 vast. De grond draineert dan slecht en na hevige regens 

 -blijft geruimen tijd water staan tusschen de planten. Dit een 

 weinig te verbeteren op de aangegeven wijze zal slechts nuttig 

 kunnen werken. 



Ten slotte nog eenige opmerkingen over iets, dat reeds vele 

 gemoederen in Deli in beweging bracht, namelijk over de 

 wenschelijkheid om bij het aanaarden, het onderblad weg te nemen 

 ■of wel dit met aarde te bedekken. 



Het is een veelverbreide plantersmeening, welke men ook 

 bij de koelies vindt, — ik weet niet of de planters het door de 

 toelies kregen, of wel omgekeerd — dat grond en wel liefst mod- 

 •der een uitstekend middel is om wonden bij de planten te genezen. 

 Niet zelden ziet men de koelie, nadat hij een wond in de 

 plant heeft gemaakt, om deze b . v. van de larve van een insect 

 te bevrijden, deze wond met wat vochtige aarde toesmeeren. 

 Uit hetzelfde idee is de gewoonte waarschijnlijk voortge- 

 komen om bij het aanhoogen het blad bij den stam af te 

 rukken en dan onraiddelijk daar tegenaan aarde te brengen. 



Reeds menigeen ondervond het schadelijke dezer werkwijze, 

 wanneer de planten gingen wegrotten en de wond, in plaats 

 van te genezen, steeds erger werd. De andere methode, waarbij 

 men eenvoudig het blad laat zitten, heeft enkele voorstanders, 

 welke beweren dat het blad gaat rotten en dus humus vormt, 

 welke de plant weder ten nutte komt. In de theorie is dit zeer 

 aardig, maar in de praktijk ontbreekt er wel wat aan. Primo 

 gaat de hurausvorming zoo snel niet, dan hinderen de bladeren 

 bij het aanhoogen en maken, dat men de aarde niet goed bij 

 den stam kan brengen en ten slotte, wanneer het blad gaat 



