OVER VERVALSCHINGS- EN CONSERVEERINGSMID- 

 DELEX VAN GEBRANDE KOFFIE. 



In Duitschland wordt volgens Stutzer vrij algemeen bij het branden 

 van koffieboonen zooveel suiker, glucosestroop of andere dergelijke 

 stof toegevoegd, als noodig is om de door ontwijkende gassen gemaakte 

 poriën dicht te maken. Daardoor wordt later het naar buiten treden 

 van vette olie verhinderd, welke anders^ na omzetting door de 

 zuurstof der lucht, den smaak slechter kan maken. In vele 

 gevallen werd veel meer dan noodig was van deze stoften, goed- 

 kooper dan ruwe koffie, toegevoegd, waardoor het meer het karakter 

 van vervalsching dan van conserveering kreeg. Te meer, omdat 

 na het branden door de toegevoegde suiker de kleur der boenen 

 zoodanig werd, dat een onderscheiding van verschillende soorten 

 onderling en van onrijpe en slechte boonen van de betere, niet 

 meer mogelijk was. Met suiker gebrande koffieboonen uit Brazilië 

 bijv. geleken op gebrande Java-boonen. 



De vereeniging van Duitsche koffie-importeurs en koffiebranders 

 gaat thans dit misbruik tegen, door in plaats van genoemde middelen 

 een extract te bezigen, bereid uit het groene, versche vruchtvleesch 

 van de koffievrucht. Blijkens genomen proeven werkt het als 

 conserveeringsmiddel even goed; boven de andere heeft het voor, 

 dat het onderscheiden van verschillende soorten of van onrijpe en 

 slechte boonen na het branden nog mogelijk blijft, dat het gewicht 

 der koffie er nagenoeg niet door vermeerderd wordt (op 62,5 KG. 

 ruwe koffieboonen komt ongeveer 0,5 KG. extract) en bovendien 

 kan het niet als vervalschingsmiddel gebezigd worden, omdat de 

 prijs hooger is dan die van de koffie. Dit hangt samen met de 

 bereiding, daar deze uit het versche vruchtvleesch op de plaats 

 zelve, waar de koffie gegroeid is, moet geschieden. 



Blijkens onderzoekingen van Kayser te Neurenberg en later van 

 Stutzer, bevat het extract een spoor caffeïne en niet onbelangrijke 

 hoeveelheden koffie-looizuur. 



(Zeitschr. f. angew. Chem. 1895, jmg. 447) v. b. 



