— 27 — . 



niet zooveel uiteen, of men mag beweren, dat onder de 

 temperatuur van smeltend ijs, en boven de temperatuur 

 van kokend water, van actief leven nagenoeg geen sprake is. 



Als wij dus onze levensmiddelen doorloopend onder 0^ 

 of boven 100<^ hielden, dan zouden zij van bederf door de 

 genoemde levende wezens geenszins te lijden hebben. 

 Maar dan zouden wij over een eeuwig vuur en een 

 eeuwige koude moeten beschikken, waar wel eenige oeco- 

 nomische bezwaren aan verbonden zijn. Wat nog het 

 meest lijkt op deze methode, is het transporteeren van 

 visch in speciale ijswagens, en het gebruik van ijskamers 

 aan boord der groote schepen, terwijl het hier in Indië 

 zoo algemeene altijd — weer — overkoken van melk aan 

 't bewaren met eeuwig vuur herinnert. 



Bovendien zou het meerendeel onzer eetwaren en dranken 

 er niet bepaald smakelijker op worden, wanneer het zoo 

 in den treure, 't zij in bevroren, 't zij in gekookten toe- 

 stand verkeerde. 



Maar het is ook volstrekt niet noodig, om zulke altijd- 

 durende maatregelen te nemen, wanneer wij ons slechts 

 houden aan het volgende drieledige beginsel: 



1°. Sluit, hetgeen gij wilt bewaren voor bederf af van 

 de omgeving. 



2°. Doodt alles, wat erbinnen leeft. 



3°. Zorg, dat er geen nieuwe kiemen van kleine vijan- 

 den in kunnen komen. 



Indien deze drie voorwaarden vervuld zijn, mogen wij 

 met recht verwachten, de aldus bewerkte levensmiddelen 

 onbegrensd te kunnen bewaren. 



Wij hebben dus noodig. 



1°. iets, waarin wij de levensmiddelen geschikt kunnen 

 bewaren en doelmatig afsluiten van de omgeving. 



2°. een practische methode van dooden der levende or- 

 ganismen en kiemen, die zich er binnen bevinden. 



Van een dooden door koude heeft men, voor zoover mij, 

 bekend, nog nimmer gebruik gemaakt, ik denk, omdat de 



