— 33 — 



in zij het gemakkelijkste, in de beste kwaliteit en voor 

 hen, die niet zelf kweeken het goedkoopste te verkrijgen is. 



Welnu, dien tijd moet men benutten. Bijv. men heeft 

 een groot aantal zuurzakboomen op zijn erf. Op zeker 

 tijdstip leveren deze zooveel vruchten, dat men er geen 

 raad mee weet en ze links en rechts maar weggeeft, an- 

 ders rotten ze. Dan volgen weer maanden zonder een en- 

 kele vrucht. Heeft men nu een Weck'sche inrichting, 

 dan worden de vruchten eenvoudig toebereid (gesaringd) 

 als altijd, maar in plaats van in een schaal voor direkt 

 gebruik, doet men de roomige, geurige brij in Weck-gla- 

 zen, steriliseert, en heeft wat voor de dagen van schaarschte. 



Vooral voor landelijke ondernemingen, waar voldoende 

 terrein voor vruchtboomen ter beschikking staat, en de 

 vrouw des huizes, behalve over meer hulpkrachten, ge- 

 woonlijk ook over meer tijd beschikt dan hare, meer door 

 „gesellschaftliche Pflichten" in beslag genomen zuster 

 in de stad, stel ik mij voor, dat deze uitvinding van groote 

 waarde kan zijn. Wat niet versch wordt opgebruikt, 

 wordt geconserveerd en vergoedt later ruimschoots kosten 

 en moeite. En daarom twijfel ik ook niet, of bij de toe- 

 passing dezer methode, zullen tuin- en ooftbouw aanmer- 

 kelijk grootere afmetingen aannemen. 



Er is nog een punt, waarop ik geloof te moeten wijzen. 

 Dat is, dat iedere vrucht, zelfs binnen de grenzen onzer 

 Koloniën, haar eigen verspreidingsgebied heeft, waar zij het 

 weelderigst en geurigst gedijt en waarbuiten zij niet of 

 slechts gebrekkig tot productie komt. Hoe wil men naar 

 Sumatra of de Molukken vruchten overbrengen, die slechts 

 op Java, en dan soms nog op een héél klein plekje van 

 dat eiland groeien, anders dan geconserveerd? 



Is men nu in de gunstige omstandigheden, zoodanige, 

 voor anderen onbereikbare vruchten te kunnen telen, dan 

 kan men met vrienden en kennissen in andere streken een 

 ruilhandel beginnen, waarbij ieder stuurt, wat bij hem wel, 

 maar bij den ander niet groeit. 



Teysm. XV. S 



