— 96 — 



De kennis van het mechanisme der levende wezens 

 is reeds ver gevorderd, doch de kracht, die deze werktuigen 

 in beweging brengt, is niet bekend ; het woord „levens 

 kracht" of iets dergelijks is niet de verklaring van het 

 wezen ervan, slechts een naam aan iets onbekends gegeven. 



Evenmin weet men met zekerheid, door welke kracht 

 cellengroepen, die door deeling uit één en dezelfde eicel 

 zijn voortgekomen, de ééne bloed wordt, een andere been- 

 deren en, hoe in die ééne eicel het geheele plan voor het 

 toekomstige er uit te ontstane wezen gelegen is. 



De voorstelling, dat elk punt van een individu inwerkt 

 op de plasmadraden van een voorttelings celkern, en daar 

 eenen blijvenden indruk achterlaat, zoodat in die draden 

 als het ware een afbeeldsel is van het geheele organisme^ 

 dat er mede verbonden is, moge de moeilijkheid om ons van 

 deze zaak een denkbeeld te vormen eenigszins omgaan,, 

 zekerheid op welke wijze zulk een afbeelding ontstaat, is 

 er niet, hoewel het bewezen is, dat de kernen der cellen 

 de boven omschreven rol vervullen. 



De celkernen zijn dan ook hoogst samengestelde organis- 

 men, niet alken morphologisch, maar ook chemisch- biolo- 

 gisch en- psychisch, in zooverre, dat men een vereenigde ei- 

 en zaadkern als een microcosmus moet beschouwen, waarin 

 in principe alle elementen aanwezig zijn, zoo lichamelijk al& 

 geestelijk van het wezen, dat er uit zal voortspruiten. 



De waarneming leert, dat de eigenschappen van den- 

 vader op het kind (zoowel in het planten- als in het 

 dierenrijk) overgaan, alzoo moet in elk der honderden zaad- 

 cellen of pollenkorrels, die door den vader worden gepro- 

 duceerd, zijn geheele wezen, zooals het op het oogenblik 

 van productie is, als microcosmus aanwezig zijn. 



Immers tusschen vader en kind bestaat geen anderen 

 band dan één van die zaadcellen. 



Door verdere onderzoekingen, vooral op het gebied van 

 hybridisatie, is het gelukt, om vast te stellen, dat bij de 

 voortplanting deze dualistische kernen gescheiden worden 



