- 98 — 



Om het dualistisch karakter aan te duiden, is de bevruchte 

 kern 2 als in twee deelen gescheiden voorgesteld. Het zal 

 duidelijk zijn, dat in werkelijkheid die vereeniging anders is. 



Ie a en & zijn moeder en vaderkern. 



2e Deze vereenigen zich in het ei innig, doch behouden 

 eigen individualiteit. Het nieuwe individu (2) verkrijgt 

 zelt voor overerving geschikte eigenschappen c. c. 



3e Dit individu brengt eieren (of zaadcellen) voort 

 (onbevrucht), v^elke beide (3) een afbeeldsel zijn van de 

 moeder (of vader) 2 met dit onderscheid, dat het eene ei 

 (of zaadcel) behalve de vaderlijke eigenschappen van 2 ook 

 nog iets heeft van a (1) het tweede van h (1) a* en ö * *. 



Er is dus tusschen de kinderen van 2 een onderscheid, 

 de ééne hellen meer naar de grootvaderlijke, de andere 

 meer naar de grootmoederlijke zijde over. 



De zaden, die ontstaan uit de vereeniging van ei- en 

 zaadcellen van twee planten, kunnen dus onderling over- 

 groote verschillen vertoonen, zelfs kunnen bv. in koffie 

 de twee zaden in één vracht onderling verschillen, im- 

 mers zijn hier twee eicellen, die tot ontwikkeling zijn 

 gekomen. 



Ik onderstel, dat beide eicellen absoluut gelijk zijn, beide 

 dragende de karakters van moeder en grootmoeder (van 

 moeders zijde). 



Deze cellen worden bevrucht door pollen van één bloem, 

 doch treft het, dat de ééne eicel zich vereenigt met een 

 zaadcel, dragende het karakter van vader en grootvader, 

 de tweede met een zaadcel, dragende het karakter van 

 vader en giootmoeder (van vaders zijde). 



Beide zaden zijn volmaakt normaal ontwikkeld, doch zul- 

 len de er uit voortkomende planten niet absoluut gelijk 

 zijn, de ééne draagt het karakter van: 



1ste moeder-grootmoeder en vader-grootvader. 



2de moeder-grootmoeder en vader-grootmoeder. 



Hier is ondersteld, dat die invloed eerst begint bij de 

 grootouders, doch deze hebben op hun beurt den invloed 



