— 100 — 



principe, verkregen eigenschappen, die voor overerving 

 geschikt zijn en het leven gemakkelijker maken, voor de 

 soort worden vastgehouden, kunnen in opvolgende gene- 

 raties individuen ontstaan, die telkens meer geschikt voor 

 den levensstrijd zijn. 



Niet alleen de vele variaties, die voorkomen, zijn nu op 

 ongedwongen wijze verklaarbaar, ook mutaties. 



Hoe vaak heeft men zoowel bij dieren als planten waar- 

 genomen, dat schijnbaar twee geheel verschillende soorten, 

 als het ware aanéén gebonden zijn door een reeks van 

 variaties, waaruit blijkt, dat beide uitersten in werkelijk- 

 heid tot één soort behooren. 



Het ontstaan van nieuwe soorten uit oude vormen wordt 

 dan ook sedert lang niet meer in twijfel getrokken, en 

 levert het principe van erfelijkheid als boven omschreven 

 het bewijs, dat deze voortdurende overgang van den eenen 

 vorm in een anderen eene noodwendigheid is, dat evolutie 

 (zoo in positieven als negatieven zin) niet kan uitblijven. 

 Wenscht men eenige plantensoort in haar geheel of een 

 deel ervan voor bepaalde doeleinden te vervormen, dan is 

 er wel geen anderen weg, dan te trachten dit door hybri- 

 disatie of bastaardering te verkrijgen. Daar het onmo- 

 gelijk is de lange reeks der voorouders van vader en moeder 

 te kennen, zoo zijn de uitkomsten steeds onzeker, moet 

 uit de verkregen nieuwe individuen een keuze worden ge- 

 daan en bestaat er kans, dat er uit de massa nakomelingen 

 enkele aan het doel beantwoorden en ten slotte z.g. zaad- 

 vast worden, waardoor langs natuurlijken weg (voor zoo- 

 verre men zulke „gedwongen huwelijken" natuurlijk mag 

 noemen) als het ware een nieuwe soort ontstaat. 



Zonder tusschenkomst van de menschenhand komen 

 hybridisaties en soms bastaarderingen ook wel in de natuur 

 voor. Bij orchideeën ziet men ze nu en dan. Soms ook 

 bij andere plantensoorten. 



Dat dit verschijnsel bij in het wild voorkomende levende 

 wezens niet méér wordt waargenomen, dat in een bosch 



