- 113 — 



"Wat de bovengenoemde kleurteekeningen betreft, vallen deze 49 

 plantjes natuurlijk in twee verschillende groepen. De eerste groep 

 bestaande uit 23 exemplaren, waarvan het genoemde bloemblad 

 gevlekt is; de vlekken zijn talrijk en hebben verschillende vormen, 

 zij zijn zwart op den groenen en donkerpurper op den witten 

 ondergrond. 



De tweede groep, bestaande uit 26 planten, is geheel anders, hier 

 is het bovenste bloemblad gestreept, de kleur der lijnen en strepen 

 is hier dezelfde als die der vlakken, zwart op den groenen en 

 donkerpurper op den witten ondergrond. Nauwkeurige vergelijking 

 toont aan, dat de eerste of gevlakte groep gelijkt op de F. hybride 

 B. I. bekend als /'. Schlesingerianum (Boxalll X' insigne)] terwijl 

 de tweede groep meer gelijkt op de F. hybride B. S., bekend als P. 

 Calypso (Boxalli X ^picerianum). Deze F. hybriden B. I. en B. S. 

 zijn duidelijk verschillend van elkaar, ofschoon binnen zekere gren- 

 zen varieerend, en deze zelfde variaties herhalen zich in de Fo. 

 hybriden S. I. en B. 



Hieruit zien wij, dat, behalve de andere eigenschappen, de hybri- 

 den S. I. X ^" göiy^ zijn aan die van B. I. X ^- ^- Voorzoover 

 het goed waargenomen is, verkeeren de andere domineerende eigen- 

 schappen in hetzelfde geval. 



Zoo behooren, gelijk we gezien hebben, de meeste Orchideeën-hybri- 

 den tot het gemengde type, wat de erfelijkheid aangaat. Er zijn echter 

 uitzonderingen. Zoo komt het voor, dat de nakomeling alle eigen- 

 schappen van ëén der ouders erft, met geheele uitzondering van die 

 der andere. Een voorbeeld hiervan geeft Epiplironitis X Veitchii, in 

 1890 door Veitch gewonnen uit eene bevruchting van SophroniUs 

 grandiflora, bevrucht door het stuifmeel van Epidendrum radicans. In 

 nagenoeg al de werkelijke kenteekenen is de hybride een zuivere Epi- 

 dendrum, de eenige weinig beteekenende eigenschappen, die hij van 

 Sophronitis overgeërfd heeft, is de dwergachtige groei, iets grooter en 

 donkerder getinte bloemen en eene kleine niet noemecswaardige ver- 

 andering in de lip. Indien het niet met zekerheid geconstateerd was, 

 zoude niemand vermoeden, dat genoemde bastaard zoo na aan So- 

 phronitis verwant is. Er is echter meer, er zijn ruim 20 bastaarden be- 

 kend, verkregen uit kruisingen van verschillende soorten Epidendrum 

 alle met rietachtige stengels, n et verschillende soorten van Loelia, 

 Cattleija en Sophronitis, die alle schijnknollen hebben en bij alle 

 hybriden, zonder een enkele uitzondering, vindt men de rietachtige 



