— 121 — 



jaar onder te werken. Doch de bezwaren hiertegen waren t^ groot, 

 dan dat er verder over to denken viel. Niet allee^', dat door dat 

 overbrengen een zeer ongewenschte gelegenheid voor diefstal van 

 blaii, en misschien ook zaad, zou geschapen worden, maar vele ziek- 

 ten en plagen, welke in den afgeloopen aanplant zouden zijn voor- 

 gekomen, zouden op een bepaald ideale wijze op den nieuwen aan- 

 plant worden overgebracht. 



Daarom is het eenige, wat men doen kan, de afgeooyste hoornen 

 te verbranden en de overblijvende asch als meststof H volgende jaar 

 ie benutten. 



Is dit echter de moeite waard? — Deze vraag wil ik eerst be- 

 antwoorden aan het einde van mijn betoog. 



§ 5. Wanneer men een levende planr, of 'n plantendeel ophangt 

 aan een draad, vervolgens begiet met water, het afdruipende water 

 opvangt en laat verdampen, dan zal men zien, dat het uit de plant 

 zoo goed als niets heeft opgenomen. 



Wanneer men de opgehangen plant echter eerst doodt, — door 

 er bijv. een mantel omheen te sluiten, waar doorheen men stoom 

 leidt, of waariu men chloroform laat verdampen, — haar daarna 

 weer begiet met water, en ook dit water laat verdampen, dan blijft 

 er wèl wat van over; uit de doode plantendeelen heeft het water 

 allerlei stoffen, o. a ook aschbestanddeelen kunnen oplossen, welke 

 de levende plantencellen niet genegen waren eraan af te staan. 



Gaan wij thans over tot de beschouwing van een tabaksveld. 



Wanneer de regen nedervalt op tabaksboomen, geheel en al 

 levend en groen, dan stroomt hij erlangs, maar zal zoo goed als 

 niets van de bestanddeelen ervan wegwasschen ; hoogstens breekt 

 een kletterregen een aantal klierharen af, en voert ze mechanisch 

 mee. 



Wanneer het regenwater echter stroomt over reeds afgestorven, 

 bruine gedeelten van de planten, zooals verdorde bladeren en bloemen, 

 dan dringt het erin door, lost allerlei stoffen op, neemt die mee eu 

 voert ze weg naar den grond. Zulke doode plantendeelen worden 

 dus gemakkelijk „uitgewasschen". 



§ 6. Nu is het voor ons van belang te weten, dat de uit een 

 oogpunt van bemesting zoo belangrijke kalizouten al bijzonder 

 gemakkelijk worden weggewasschen, zoodat, wanneer men afgeoogste 

 hoornen eerst op het veld laat verdorren, één regenbui, of zelfs 

 roeds een zware, afdruppelende dauw in staat is, om groote hoeveel- 



