— 136 — 



kristallen de opperhuid eenvoudig doorboreu, en zoodoende buiten als 

 beslag zichtbaar worden ! Integendeel — ik stel mij voor, dat de kristal- 

 lisatie binnenin begint, dat nu de opperhuid, met het heele weefsel 

 mee, krimpt, over den kristalklomp heen krimpt, en bij die gele- 

 genheid scheurt. Langs de kristallen, en door den scheur heen, 

 kan nu van binnen uit zoutoplossing naar buiten dringen, en aldus 

 aanleiding geven tot groei der kristallen naar buiten, m. a. w. tot 

 beslagvorming en wel in zijnen meest gevreesden vorm, n 1. als 

 een gelijk verspreid waas over het bladvlak. 



. Vragen wij thans weer, waardoor een zoodanig barsten der op- 

 perhuid zou worden in de hand gewerkt, dan is het antwoord tweeledig, 

 n.1. : eenerzijds door plaatselijke ophooping van te veel zout, anderzijds 

 door een te zwakke opperhuid. 



In normale bladen met een normale opperhuid zal bij een nor- 

 male droging niet licht te veel zout reden van breken der opperhuid 

 worden. Veel zout is om andere redenen, n. 1. van brandbaar- 

 heid en souplesse en rekkelijkheid, echter in dier mate gewenscht, 

 dat men dit zout om de kans op beslag niet gauw mag wegwen- 

 schen. — Het is evenwel waar, dat, wanneer men een deel der 

 zouten gelegenheid geeft, het blad voor de kristallisatie te verlaten, 

 en wel door de tabak als snijblad te drogen, men inderdaad min- 

 der beslag krijgt cZan op jAukblad 1). Desalniettemin zou ik hier- 

 mede geenszins een terugkeer tot de snijraethode willen motiveeren ! 



Een te zwakke opperhuid kan zich voordoen, ingeval men te 

 jong, te onrijp) heeft geoogst. Wanneer men een stapel met een 

 weinig beslag nagaat, valt het gewoonlijk spoedig op, dat het in 't bij- 

 zonder de onrijpere, teerdere, vale blaadjes zijn, die het beslag 't sterkst 

 vertoonen. 



Thans kom ik echter tot de bespreking van een oorzaak, èn van 

 te groote kristalophoopingen, èn van een te zwakke, of zelfs reeds 

 geschonden opperhuid en die is : schimmel. Wanneer zich in de 

 droogschuur schimmel op, en meer nog in het blad kan ontwikkelen, 

 dan vernielt deze het geheele weefsel. In het inwendige van het 

 blad dringen de myceliumdraden onvermoeid voort, doorboren de 

 celwanden en maken van een geheel van naast elkaar liggende af- 



1) Dit verklaart ook, waarom men juist in de laatste jaren, nu 

 men van snijden tot plukken is overgegaan, zoove«l meer hoort van 

 beslag. 



