MAÏSCULTUUR IN NOORD-ITALIË. 



Zoowel in de groote vlakte, welke de Po-vallei en een 

 groot gedeelte van Noord-Italië vormt, als op de zuidelijke 

 hellingen der Alpen en der Apenijnen, wordt vrij veelvul- 

 dig maïs aangeplant. 



Het maïsmeel is hier in den vorm van polienta een 

 volksvoedsel en vindt verder verwerkt tot macaroni en 

 vermicelli een markt in geheel de beschaafde wereld. 



In Lombardije, waar ik zelve het een en ander van de 

 maïscultuur kon zien, geschiedt de cultuur meest als wis- 

 selbouw met andere gewassen. In het bergachtige terrein 

 wordt de maïs meest aangeplant tusschen de wijnstokken, 

 welke de hellingen bedekken en wordt elk jaar weder op 

 dezelfde strooken de maïs uitgezaaid. 



In Lombardije en ook elders in Noord-Italië, wordt 

 nadat één of soms twee of drie jaar op zeker terrein 

 lijst is geteeld op dezen zelfden grond één jaar maïs 

 verbouwd. Tegen het najaar wordt dan tusschen de 

 maïs klaver uitgezaaid en hiervan in het voorjaar een 

 oogst binnengehaald. Hetzelfde terrein wordt dan somtijds 

 nog gebruikt voor een graanoogst en daarna een of 

 twee jaar voor weidegrond gebruikt, somtijds ook loopt 

 de wisselbouw niet over zooveel verschillende gewassen 

 en vindt men na tweejarige rijstteelt één jaar maïs, 

 dan klaver gedurende één jaar, waarop het terrein 

 weder voor rijstteelt wordt gebruikt. De bodem zelve 

 van vele velden, waarop de maïscultuur geschiedt, is mees- 

 tal eerder arm te noemen en dankt de cultuur in hoofd- 

 zaak het welslagen aan het gebruik van veel stalmest en 

 de beschikking over voldoende hoeveelheid daarvan. 



