— 154 — 



In de buurt van Mortara zag ik terreinen, die in grond- 

 gesteldheid veel overeenkomst vertoonden met onze heide- 

 gronden en uit nagenoeg zuiver zand bestonden. De schra- 

 le plantengroei, welke uit eenige dunne grassprieten 

 bestond, bevestigde ten volle deze armoede. Volgens 

 mijn geleider zouden deze terreinen dan ook alleen gebruikt 

 worden, om de veulens gedurende den zomertijd hierin te 

 jagen, om ze aan geaccidenteerd terrein te wennen en 

 ze te harden en wat forscber van spieren te maken, die 

 na het langdurig verblijf op stal en het goede hooivoer 

 aldaar, anders te veel neiging zouden hebben tot vetvorming. 



Zoodra echter op zulke terreinen water kon gebracht 

 worden, loonde het ruimschoots de moeite en kosten, om 

 van het licht golvend terrein, een effen vlakte te maken, 

 waar het water overal heen kon gevoerd worden. Na 

 een bemesting met stalmest van ongeveer 100 a 150 ton 

 per hectare en een betrekkelijk geringe en gemakkelijke 

 grondbewerking, daar het gemakkelijk ploegen is in zulk 

 een bodem, leverden zulke terreinen reeds het eerste jaar 

 een prachtige maïsoogst op. 



Een eigenaardig gezicht was het dan ook, naast de meest 

 onvruchtbare zandwoestenij, een veld te zien vol met maïs 

 met flinke kolven bezet ; volgens mijn zegsman zoude dit- 

 zelfde veld nog een vorig jaar ook zoo'n zandwoestenij 

 zijn geweest. 



Wanneer de grond, voordat er maïs op geteeld werd, voor 

 rijstteelt was bestemd, worden in het voorjaar de stoppels 

 der rijstplanten ondergeploegd en daarbij tevens de stal- 

 mest, welke op het veld is uitgestrooid, ondergewerkt. 



Nadat nu het veld gelijk geëgd is, wordt met een ploeg 

 met dubbele ploegschaar een ophooging gemaakt, waardoor 

 men evenwijdige dijkjes op het veld krijgt, die ongeveer 

 15 cM. kruinbreedte hebben en van hart tot hart gemeten 

 een afstand hebben van 60 a 70 cM. 



Op deze dijkjes worden nu in het midden gaatjes gemaakt 

 op een afstand van 5 cM gemiddeld en ongeveer l cM. 



