— 159 — 



Dit is één der redenen, waarom m. i. het enten de voor- 

 keur verdient boven eenige andere wijze van ongeslachte- 

 lijke vermeerdering, waarbij men een deel der moederplant 

 laat wortelen (tjangkokken) en daarna uitplant. 



Alvorens te enten, vraagt men zich af, in welken vorm 

 men de toekomstige veredeling wil kweeken? Over het 

 algemeen gebruikt men voor kleine vormen, onderstammen, 

 die de groeikracht van de ent eenigszins temperen en 

 daardoor de vruchtbaarheid bevorderen. Waartoe dienen 

 nu de talrijke vormen, waarin onze Europeesche vrucht- 

 boomen gekweekt worden en wat beoogt men er mede? 

 In Europa, vooral in dichtbevolkte landen en in de groote 

 steden is de grond enorm duur, zoodat men in stadstuinen 

 en in de tuinen van kleine grondbezitters doorgaans over 

 niet veel ruimte te beschikken heeft. Wil men in een der- 

 gelijk geval de beschikbare ruimte voor fruittuin(tje) inrich- 

 ten en is men op eenige verscheidenheid gesteld, dan zal men 

 geen boomen kunnen planten, welke op den duur een 

 groeten omvang krijgen. Het planten van een paar kroon- 

 boomen b.v. van peer of appel (plantwijdte 10 a 12 M.) 

 zoude tenminste al een zeer improductieve exploitatie ge- 

 noemd mogen worden. Daarom leidt men in dergelijke 

 gevallen de jonge veredelde vruchtboomen in een vorm, 

 welke weinig plaatsruimte zal innemen en tevens de vrucht- 

 baarheid zooveel mogelijk bevordert. A^oor zulke kleine 

 vormen wordt b.v. de kweepeer als onderstam bii de peer 

 gebruikt. 



Kwee is dus bij de Peer de onderstam voor kleine vormen, 

 terwijl men de veel krachtiger groeiende wildhngen (ge- 

 zaaide peer) voor onderstam gebruikt bij groote vormen 

 (hoog en halfstam kroonboom). Ik haal deze beide onder- 

 stammen slechts als voorbeeld aan, het is m. i. overbodig 

 van alle Europeesche vruchtboomen de meest gekweekte 

 vormen en de hiervoor meest geschikte onderstammen te 

 beschrijven. 



Men ziet dus uit het voorgaande, dat men door den 



