— 167 — 



De samensmelting (copulatie) van twee geheel gelijke 

 sporen (gameten) is de eerste schrede tot de geslachtelijke 

 voortplanting. 



Bij de enkele celdeeling vervalt de moedercel in twee 

 of meer deelen, die door voedselopname elk weder de nor- 

 male grootte bereiken om dan op hun beurt een dergelijk 

 proces te ondergaan. Men zoude er bijna toe komen te 

 zeggen, dat zulke wezens nooit eenen natuurlijken dood 

 sterven, immers in de dochtercellen leeft de moedercel 

 voort, en bij elke deeling gaat noodwendig een deel der eer- 

 ste moedercel mede; hoe gering dit ook moge zijn, het is er. 



Bij hoogere organismen is echter de vereen iging van 

 elkander zéér verschillende cellen, de moederlijke en de 

 vaderlijke, noodig om deze celdeeling in te leiden. 



Zonder zulke vereeniging gaan zij beiden te niet, behou- 

 dens enkele gevallen, waarin de ei- of moedercel zich zonder 

 vereeniging met een zaad of vadercel kan ontwikkelen 

 (parthenogenesis of maagdelijke voortplanting). Het geval, 

 waarin door het ontstaan van meerdere cellen in het ei, 

 welke voor de voortplanting gelijkwaardig zijn aan de 

 eigenlijke eicel (waarbij gemeenlijk deze, hoewel bevrucht, 

 te niet gaat) polyembrijonie geheeten, zoude oppervlakkig 

 doen denken aan eene voortplanting als bij lagere planten 

 hoewel hier een anderen stimulans de oorzaak moet zijn. 



Het ontspruiten van talrijke plantjes uit één manga- 

 pit levert een fraai voorbeeld op van polyembryonie. 



In den laatsten tijd zijn proeven genomen, in hoeverre 

 een eicel uit den rusttoestand waarin ze verkeert, tot 

 deeling kan gebracht worden door andere middelen dan 

 vereeniging met een zaadcel, en is het in weinige gevallen 

 mogen gelukken, dit bij enkele lagere wezens te weeg 

 te brengen door oplossingen van sommige zouten, soms 

 door temperatuurwijziging. 



Zulke proeven zijn uit een biologisch standpunt belang- 

 rijk, doch voor de praktijk tot dusverre van geen toe- 

 passing. 



